O MELLOR DÍA DA MIÑA VIDA

| 0 comments

Se cha atopas e ela pregúntache
dille que estou agora mellor que nunca
que hai outra moza xa
aínda que non sexa verdade
chamarame.
(Non quero que me vexas esta noite,
Enrique Urquijo)

O traqueteo, as paradas intempestivas no medio dun túnel e as continuas freadas do metro fanse insoportabeis. Ou inexperto en prácticas ou estamos a volver aos insufribles furgóns dos anos 80. Ou a crise, os recortes e as súas protestas, que é a argumentación máis recorrida nestes tempos. Un variado mostrario de razas, idades e profesións distribúense polos asentos dun coche no que se amálgama unha temperatura sufocante. E iso que estamos case no inverno. Pero dá igual. A calor humana expándese con apaixonada enerxía por todos os recunchos do departamento. Co meu vello móbil a recado, vou escoitando música de Enrique Urquijo. Por que me dis que vai ser distinto se logo volve ser o mesmo? Levo tempo coa mirada perdida, aínda que os últimos minutos a devandita póusase en dous mozos que simulan moi ben un noivado prematuro e impulsivo. Saben que son observados. Quizá, por iso mesmo, empéñanse en mostrar só unha relación de bicos apresurados e torpóns, intercalados con risas e frases inconexas. Que teño que ser para ser algo? Para quererte só vallo.
Súbitamente senta á miña dereita unha atractiva muller. É inevitable unha avaliación inicial. Susto dunha inmesidade terríbel. Noto a súa respiración entrecortada e convulsa, do mesmo xeito que un perfume envolvente e embriagador. Parece que lle vai a estalar o peito. Os seus calafríos, case espasmos, delatan excitación e nerviosismo. Coloca sobre as súas pernas, perfectamente xuntas e lixeiramente ladeadas, un bolso con ademán brusco, como querendo descargar sobre o devandito apéndice feminino toda a ira que reprimen o seu corpo e a súa mente.
-Hoxe é un día nauseabundo.
Mentres pronuncia ese cualificativo, mira primeiro ao chan e posteriormente aos seus pés. Todo en orde, pensa. Non hai que perder nunca a compostura, deduzo que pasa pola súa cabeza nese mesmo instante. Quítase as lentes para limpalas con frenética fricción. Embazáronse. Mentres realiza esta acción os seus arroibados e inchados ollos morren nun infinito con forma de portelo de cristal. Vólvellas a poñer.
-Repulsivo, inmundo e deleznable; sentenza.
Isto dimo a min, ou iso creo, sen facer o máis mínimo xesto de complicidade. O seu resuello, hierático e febril á vez, vai acougándose de modo gradual. Posteriormente, a súa mirada crávase con repentino desasosego nun inicio de carreira á altura do empeine que albisca nas súas medias negras de seda. Mellor non tocar. Nunha primeira análise visual, parece que vai luxosamente vestida, pero unha segunda mirada máis concienzuda non soporta tal apreciación. A roupa que leva é nova, pero dunha cadea de roupa conocidísima. Os que si son de certo luxo son os complementos que culminan unha natural elegancia algo caduca xa. Que fai unha moza como ti nun sitio como este?, pregúntome con certa sorpresa. Esta situación debería producirse nun taxi camiño do aeroporto, por exemplo, e non nun bochornoso vagón de metro un 28 de decembro, día dos Santos Inocentes. Desabrochado o abrigo, este deixa entrever un traxe negro recto cun escote máis ben recatado e cun pequeno lazo centrado á altura dos peitos. Na voz percíbese que chorou recentemente. Transmiten as súas pezas o frío e a humidade da rúa. Aos poucos vai entrando en calor, á vez que dominando a situación; e, cun xesto sensual cos beizos, volve quitar as lentes -esta vez de maneira definitiva- deixando ao descuberto uns felinos ollos verdes, que por uns instantes descansan nos meus. Eu, un pouco sobrecogido polos seus ata agora dúas concisas frases, e en demasía polo seu xesto, asento coa cabeza inconscientemente mentres a interrogo cos meus intimidados ollos.
É evidente que comeza a tranquilizarse. Concienzudamente, comeza todo un ritual de beleza feminina. Un espello en miniatura contraría o seu xesto, pois proxecta uns ollos avultados. Tenta minorar a hinchazón cuns golpecitos coa xema do dedo corazón. Nada. Resopla chea de impotencia. Tempo perdido. Cun pano tenta limpar e perfilar correctamente a comisura dos beizos. Unha nova capa cun pincel vólveos a hidratar. Un último exame periférico co espello confirma que o seu estado físico é lamentable. Hoxe non ten arranxo, ditamina para os seus adentros.
-Deixoume o meu noivo despois de tres anos, musita entre sorprendida, compungida e malhumorada, á vez que garda o espello no bolso. Plans de futuro pola borda e unha chea de obxectos compartidos nunha casa que se quere quedar el. Me repatea o seu egoísmo. Como non o vin antes!
Eu, calado e absorto nuns sensuais ademáns que tentan recuperar unha pretérita elegancia, estou cada vez máis interesado na súa historia. Quedámonos sós no vagón sen darnos conta. Ela, coma se estivese nunha cafetería disposta a pasar unha velada, quítase o abrigo e rebulda torpemente coas luvas. Deixa á vista unha serie de pulseiras e aneis que brillan fulgurantes nas súas bonecas e nos seus dedos. Non ten nin idea, sospeito, da estación na que está. Nin da liña. Cada vez son máis consciente de que colleu o metro como último e único recurso a unha situación persoal que se lle estaba facendo insustentábel en non se que lugar. As súas mans, finas e delicadas, culminan nunhas uñas perfectamente esmaltadas con manicura francesa.
-Deille todo. Todo. E el págamo índose o día que me botan do traballo cos seus amigotes a comer e a ver un partido de fútbol pola tele. Ás once da mañá para comer! Vale. Pódoo entender. Pero nin unha chamada. Nada. Silencio absoluto. Toda a mañá deambulando polas rúas de Madrid sen saber nada del. Ademais, sabes? -é a min?-, é máis que factíbel que o irmán de quen me rescinda o contrato -o socio maioritario da empresa- estea ‘cervexando’ con el e os seus amigotes. Compromisos, xustificarase.
A súa excitación volve ser máxima e eu non se que facer. Estou sen fala. Xa de seu son pequeno en palabras, pois nunha situación como esta máis aínda. Sei que está a esperar un pouco de consolo e ánimo, pero eu non son capaz de encadear dúas palabras que teñan certo sentido, e, abrigo, que lle apacigüen o ánimo. O mesmo só busca a unha persoa que a escoite. A situación é sobrecogedora e case kafkiana. Un vagón ancorado na última estación da liña. Baleiro. Como dous estraños, o que somos realmente, permanecemos sentados un á beira do outro, mirada á fronte, e un altofalante con elocución neutra vomita con forza a necesidade de que nos baixemos do tren. Ela nin se inmuta. Eu imítoa. Parece que está decidida a acabar os seus días neste sórdido lugar de Madrid. O condutor pensa que lle fixemos caso e inicia un novo traxecto en dirección contraria.
-Que fago? Temos tantos puntos en común, entrelazamos tanto as nosas vidas, que me resulta imposible desfacerme del. É que non me queda outra alternativa: ou sufrilo en silencio ou romper con el.
Pero se é el o que se desfixo de ti, penso eu. Non te dás conta diso?
-Claro que me dei conta, non son parva!
Responde con certo ton desabrido coma se léseme a mente.
Volve encher de xente o metro dun modo case inhumano. Os dous seguimos impávidos nos asentos primigenios. Non nos movemos nunha hora. E nese mesmo instante soa o móbil de?non se o seu nome! Tanta intimidade e proximidade durante sesenta minutos para ser logo dous estraños. Na pantalla, o rostro dun home moi atractivo e un nome debaixo, Carlos. Acabouse a historia, penso eu. Volta á rutina do Nadal. Colle o móbil, ponllo na orella e, despois duns segundos, contéstalle:
-Non quero saber nada de ti. Adeus.
E colga con algo de precipitada indecisión na mirada. Nese instante mete o teléfono no bolso, cólleme a man e dime:
-Vamos ti e eu, que hoxe vai ser o mellor día da miña vida.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.