NON ME ENSINES O QUE XA APRENDÍN

| 0 comments

Hoxe estás soberbia. Tes o día revirado, como di unha boa amiga. Estás fronte a min cun xesto de fachenda absoluta. Dubidas se mirarme ou non. Inconsistencia da materia orgánica. Non pronuncias unha palabra mentres eu, alma desordenada pola túa louzanía, roga sen orgullo algún que che decidas a pronunciar o meu nome. Sabes? Aínda non o oín na túa voz. En min non habita a beneficencia, parece que me cospes coa mirada. Non se para que viñeches entón. Para probar o café deste tugurio, que me dixeron que é excelente. Maior desprezo non cabe. Sorrís. Xa sabes que me gustan as bromas acedas. Parece que leo no meu cegueira. Estamos fronte a fronte, pero entre os dous hai un abismo adornado con precipicios e barranqueiras. Observo con deleitación o ritmo do teu corazón e constato que é cadencioso e harmónico. Non sabes o que é poñerche nerviosa. A última vez foi cando ti ofrecíchesme un domingo no campo. O campo? Pero non che decataches que son a persoa máis antirural deste país? Son unha urbanita convencida. Se queres fago apostasía do agro, argumentaches mentres eu debuxaba nun pano de mesa a sombra dunha árbore acubillándonos aos dous. Rapidamente o desaxeitado debuxo terminou no meu peto. Teñamos a festa en paz, pensei. Os teus dedos reflicten unha incómoda tribulación que eu non alcanzo a entrever. Iso che anoxa aínda máis. Á volta do servizo ti decides: ou cea ou o que ti xa sabes. Non aturo máis esta inflamada irresolución. Quedo no meu sitio como unha estatua de sal. Non entendo ben a alternativa que me expós. Cea? Esíxeme un sitio novo nun dicir amén. Seguro. Co torpe que son, acabamos nun chamizo pouco máis ou menos. José María, pensa un sitio. Dáme tempo a consultar internet? Non sei. Xa debe de estar a piques de vir. O que eu xa sei? A que se referirá esta muller con esta críptica frase? Esta segunda opción é un aquelarre do ignoto. Non teño nin idea. E preguntarlle é comprar todas as papeletas dunha rifa con nome de afanosa perrencha. Volve riseira. Detense un momento para falar cun camareiro. Este faille un xesto de asentimento. En pouco segundos empeza a soar Ojos de gata. Presaxio dunha noite de paixón cernada? Pero como explicar que me volvo vulgar ao baixarme de cada escenario. Estou a esperarche. E eu que pronuncies o meu nome. É que os homes sodes tan torpes que non entendedes nada? Volves ocupar o teu sitio coa inxenua elegancia dunha Audrey Hepburn en Almorzo con diamantes. Vas conseguir que volva fumar. E iso non cho perdoo. Outra vez o meu nome silenciado. Exaspérame o meu ofuscamento. Que elixo? Pero é hai algo que elixir? Téndolle a man para comprobar que quere compartir o meu espazo. Colócaa, fláccida, descosida e laxa, sobre a miña. Segue xogando cun cornetín de pano de mesa mentres coa outra man guasapea con alguén descoñecido para min. Estará a concertar unha cita ante miña dilación? E por riba sorrí. Volve a rixidez ao súa faciana e por fin mírame. Tes cinco minutos para decidirche. É o tempo que tes para unha mordedela amorosa. De súpeto, unha iluminación. Vénme á memoria aquel sitio no que intercambiamos os móbiles. Seguro que queres ir aí? Outra vez ao mesmo sitio? Esa é a túa actitude ante a vida? Repetir? Bo é sabelo, xa que a min desagrádame moitísimo reincidir nos erros. Toma xa! O noso é un erro. Ante tal feito, lánzome sen paracaídas e ofrézolle unha noite sen catálogos. Que queres dicir? Iso gústame. A treo. Poñémonos a andar e cando lle apeteza a un dos dous entrar nun lugar o outro o fai sen buchicar. De acordo. Prepárache. Aquí? Non me ensines o que xa aprendín, disme mentres me bicas nos beizos.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.