DECÁTATE DUNHA VEZ

| 0 comments

―Resúltame máis doado perdoarte que esquecerte, díxolle sen levantar os ollos do cinceiro que a modo de güija, situado entre os dous, pretendía manter en contacto os seus espíritos. Tes tal poder sobre min que non son capaz doutra cousa que non sexa desexarte. De noite e de día. A calquera hora. En calquera momento. Nunha reunión, mentres charlo coas miñas amigas ou nunha situación tan pouco fascinadora como amasando croquetas.

―Iso non llo digas nunca a un home, muller; reprocháballe constantemente unha compañeira de traballo que servía de pano de bágoas cando o silencio apoderábase do seu móbil. É unha declaración de tanta submisión que ata o menos aproveitado interprétao como un “fai o que queiras comigo”.

―Debes facerche respectar, espetáballe outra compañeira que estaba ata as orellas de que a fronteira do xoves ao venres convertésese nun alude de queixumes e queixosos prantos.

El sorriu querendo agochar un oufano egoísmo que bulía no seu interior. Era un pracer que xa experimentara noutras ocasións. Mirouna coa idea de manter unha equidistancia entre os seus pensamentos e as súas actuacións. Pero foille imposible. Enseguida lanzouse a furgar no seu interior cunha obscena intención: prolongar o sufrimento emocional nunha muller cativa e estartelada. Sigamos co xogo, recreouse el.

―Non me estraña, exclamou deixando escapar un hálito de petulante orgullo. Colocouse con suma delicadeza os puños da camisa para que non sobresaísen en exceso das mangas da chaqueta. Incomodoulle que a camisa empezase a exteriorizar unhas engurras que o vendedor lle había asegurado que nunca sairían á luz. Noutras ocasións, este pueril motivo fora xustificación suficiente para esgrimir o seu peor carácter. Nesta ocasión reprimiuse sorprendentemente. Cun xesto de autoadoración disparou o seu verborrea sobre unha muller que estaba indefensa.

―Non debes facer caso do que che din as túas amigas. Son envelenadoras de lugares idílicos como o noso. Non te dás conta que vivimos nun locus amoenus, nun afortunado sitio no que ti e eu recreámonos continuamente?

―Gustaríame saber que é o que fas cando non estás comigo. O teu mundo é un grandioso misterio para min.

―Descanso e prepárome para ti.

―Pero, María, como es capaz de crerche tal sandez. Iso é mentira. Non hai ser humano que se poida crer tal declaración. É un fatuo Casanova que só busca que che axeonlles no seu reclinatorio para que te inmoles na súa presenza.

―Pois eu si mo creo.

―E a cantidade de veces que che chegaron innumerables comentarios sobre os sitios, e as compañas, nos que foi avistado o teu inmaculado doncel? Fixeches algo por comprobalo?

―A súa palabra para min é suficiente. Di que sodes unhas difamadoras, unhas maledicentes, unhas inxuriadoras, que só pretendedes, como vos atopades máis soas que un sen teito, meter merda na nosa relación para que salte polo aire, e deste xeito asociarme ao voso club, o das mulleres solitarias e amargadas.

―Non debes caer na trampa. Unha vez separados, espoliados, o seu camiño ―o das túas amigas― será limpo e diáfano. Debes mostrarte forte ante elas e estar sempre ao meu lado.

Ninguén entendía como esta muller, exitosa no seu traballo e clarividente á hora de tomar importantes decisións no ámbito laboral, arrastrábase de tal modo ante un home tan egocéntrico. As súas amizades e a súa familia eran claras á hora de cualificar a súa situación; e algunhas das súas compañeiras de traballo, cunha dilatada carreira sentimental, plantábanse ante ela coa esixencia amigable de que “isto ten que terminar”. A máis dura era a súa compañeira desde os tempos escolares, que levaba un carrusel interminable de experiencias amorosas, e que por iso se vía na obrigación de previla ante un home que era un depredador máis que un ser humano.

E ela volvía á mesma xustificación.

―Son feliz ao seu lado. Faime esquecer a miseria que asolaga a miña vida.

―Pero como che vai a facer feliz un home que só pensa na súa imaxe, que non ve máis aló dunha marca de roupa no seu carné de identidade, que non ve máis aló de satisfacer os seus instintos máis primarios con calquera muller, que non te respecta o máis mínimo.

―Repítoche, nunca, na súa presenza, deume motivos para mostrarme celosa, e ti sabes que o son máis que o Leonardo de Vodas de sangue.

―Pero chegáronche mil historias. Ou non lembras? Non che interesan. Aínda lembro a literalidade das palabras da última acusación: non ten ollos, ten dúas babosas que se pousan no teu corpo e non se despegan. Mírate como un vello verde ao que só queda a posibilidade de contemplar con ollos de voyeur pervertido os corpos xa inaccesibles para el.

―Esa muller só quería levarllo á cama.

―É mentira e ti sábelo.

―É verdade e eu seino.

―Palabras del, non?

Silencio.

―Eu só sei que cando estou con el non soa o seu móbil e non mira nin se insinúa a ninguén.

―Creme, muller, só vivo para ti. Queres inspeccionar o meu móbil? Déixocho. Tómao. Xa verás como non hai chamadas estrañas, xa verás como todo está en orde. Mellor, lévacho. Porque as túas amigas dirán que todo isto é un teatriño previamente bosquexado. Lévacho esta semana e poderás comprobar que non me chama ninguén, que só estou para ti.

―Que incauta! Co fácil que é manexar dous móbiles!, argumentáballe o seu mellor amiga.

O órdago e o breve discurso causaron un efecto fulminante nela. Sentiu ofendida ante tal bárbara proposición.

―Estás cega, muller, estás cega. Todo isto é unha estrataxema para que ti reacciones do modo que el ten previsto. Non te comprendo. Manexas á perfección centos de miles euros en orzamentos arrevesados e complexos, pero es incapaz de ver como un home está a manexarte día a día por medio de trampas e artimañas.

Unha finísima e case imperceptible lámina de suor cubría a súa fronte.

―Creo que debemos cambiar de sitio. Este lugar, a esta hora, énchese de lascivos, libidinosos e impúdicas ninfómanas.

―Ves como me protexe. Non quere que frecuentemos lugares de promiscuidade e heteroxénea sexualidade cambiante, como di el.

―Pois eu dígoche que os coñece e moi ben.

―Murmurios, tan só murmurios. O teu ben sabes que unha muller cando quere facer dano é máis letal que un tsunami. Que fácil é dicir que viron a tal persoa entrando nun garito de mala morte! Colócanlle o sambenito e xa polos séculos debe levalo como unha letra escarlata.

―Deus, que muller!

―Na súa casa non hai fotos de mulleres, non hai roupa que non sexa súa nos armarios, non hai indicios do sexo feminino por ningún lado. Nada de nada!

―Pois, polo que ti contas, debería cheirar a ti.

―Filla, se non é por exceso é por defecto. O caso é sempre poñerlle un pero á miña relación.

E o seu mellor amiga, a do colexio, a que compartira con ela os desgustos da separación traumática que vivira  fai quince anos, a que fora o seu pano de bágoas cando o paro esnaquizábaa con lacerantes poutadas, a que a acompañou e coidouna no seu últimas tres intervencións cirúrxicas, a que a guasapeaba con deleite e fruición mentres estaban soas nas súas respectivas casas, a que era cómplice das súas preocupacións e inquedanzas máis íntimas, a que se alborozaba á vez que ela cando o formigo amoroso deixábaas exhaustas, a que… Esa! Despois de respirar con vehemencia ensartoulle en metade das súas cellas a seguinte frase:

―Pois, decátate xa dunha vez. Levo un ano saíndo con el.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.