CARME

| 0 comments

Carme é unha muller fermosísima. Posúe unha beleza insultante, din as súas amigas, que non a aceptan, a súa beleza, pois pensan, comprobárono verdadeiramente, que a súa presenza en calquera reunión ou festa imposibilita ao resto das presentes a máis mínima posibilidade de ligar. A sensualidade non é un corpo, é unha actitude; repítelles ela con estudada parsimonia no falar. E non sensualidade de parella, sensualidade de muller, a secas. A sensualidade é unha batería de mensaxes subliminares. Carme ten unha ollada chea de sentimentos, suxestións e propostas silandeiras. Non é sostida nin implacable, non, pois parte do seu ser de muller significa envolverse no misterio. E sábeo moi ben. Tampouco é concisa e medoñenta, xa que ela non se avergoña de ser o centro das miradas dos homes. Carme é cadenciosa no andar. Os seus pasos, moi ben estudados, moven o seu escultural físico nunha perfecta sinfonía de pracer visual. Ningún home resístese a virar a cabeza, nun xesto de infantil escusa, cando a ve pasear polo bulevar de Juan Bravo en compañía dun pequeno pastor alemán. É unha mestura de enteireza, provocación, dozura e misterio. Carme é unha morena voluptuosa e ardente que, segundo as súas sinceras palabras, naceu para o amor no máis sensual sentido da palabra. Algún chegou a comentar, nun alarde de hedonista sinceridade, que Mónica Bellucci, en Bágoas de sol, fose rexeitada por Bruce Willis, no caso de que esta muller competise polo papel da lasciva doutora Lena Kendricks. Segundo os seus coñecidos, o atractivo de Carme ten que ver coa súa dispoñibilidade e capacidade para comprender ao home. Amalo e desexalo, pero non converterse na súa sombra. Ademais de esixirlle fuxir da rutina. Isto aos homes atérralles, sentencia ela. Aparenta a suficiente confianza en si mesma como para deixalo en liberdade e saber que el regresará por vontade propia. Necesito morder o aire en cada caricia que me fai unha man masculina, dicía ela. É como unha descarga eléctrica que me esixe outra máis. Non aguanto a soidade, féreme como un cilicio. Eu nacín para vivir en compañía, para sentir o tacto masculino en cada poro da miña pel. Carme descubriu o amor recentemente aparcada a adolescencia. Desde ese momento non transixiu de buscalo valentemente en cada oportunidade que se lle puxo diante. Desde entón, Carme interpreta o amor como un tobogán. Non entende que a monotonía, nalgunhas ocasións, é algo consubstancial ao amor cando levan varios meses de relación. Ela quere que cada encontro amoroso sexa como unha montaña rusa que lle faga sentir na boca do estómago un pracer irrepetíbel. Por tal motivo, non hai home que ature na súa compaña máis de dous meses. Os homes son enseixados, puerís e non teñen sentido algún do compromiso. Téñenme medo, pavor diría, cando son conscientes de que eu lles pido algo que eles non poden darme. Cada vez son máis os que non regresan, espétanlle con certo aire de superioridade as amigas. Carme tivo unha nenez chea de alegría. Foi o que hoxe se chama unha nena malcriada.  Viviu rodeada de rabechas e antollos consentidos. Esa egolatría alimentada desde a infancia, herdada da súa nai, fixo dela unha muller insatisfeita para sempre. Soamente atopa na dor allea un pracer semellante ao deleite carnal. E cando fere, fere de verdade. Carme, filla, dicíalle a nai, ti sempre coa cabeza ben ergueita. E se os teus curmáns non queren xogar contigo, mándalos a tomar vento fresco ou a rezar a sálvea mariñeira. Ti non retrocedas xamais, que sexan eles os que che veñan a pedir perdón e xa verás como no futuro ti sempre terás, ben á túa esquerda ben, á túa destra, un home de recoñecida categoría. Xa nos tempos das primeiras romarías estivais da mocidade, nas aldeas galegas, era o centro de todas as miradas. A cuadrilla, unida e sempre moi ben avenida dende a nenez, comezou a ter as súas primeiras tirapuxas cando viron que a presenza de Carme era o único aliciente ou punto de referencia para os mozos que bailaban nas festas estivais das vilas. Pero seguro que cando abre a boca só di tolemias, comentaban algúns que non eran capaces de achegarse para botar unha baila con ela e experimentar ese arrepío que dicían algúns que sentía as súas costas cando unha man masculina pousábase no seu van. Algúns murmuraban que o seu corpo se arqueaba como o lombo dun gato felino. Nos últimos anos da universidade foi cando Carme comezou a recibir os primeiros reveses afectivos. Os seus compañeiros de clase, coñecedores do seu inconsciente impudicia, xogaron con ela como cunha moneca de trapo. E ela chorou na soidade da súa habitación os sete mares, curso tras curso universitario, porque, aínda que o tentou con verdadeira afouteza, nin unha vez foi capaz de controlar a montaña rusa na que se afixo a viaxar desde a adolescencia. O desexo trocara o seu ímpeto amoroso nun descoñecido galope a lombos do resentemento masculino. E o pracer trocouse en sufrimento. Agora, Carme, xa metida nos trinta, soña, desvalida e indefensa, todas as noites, con volver aos dezaoito anos, para que nas súas vermellas fazulas volvan pousar aqueles dedos xuvenís que lle facían perder o sentido mentres escoitaba fermosas cancións e  gozaba con promesas eternas. Pero todos sabemos que os soños, se os illas da súa esfera nocturna e atemporal, son un pesadelo inesgotábel que non mata, pero que tampouco deixa vivir.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.