DECISIÓN PERSOAL

| 0 comments

Mil autores falaron e sentenciaron sobre o amor. Que se é esquecer a vida dun para só pensar na do outro, que se é un hóspede con gusto, que se é un anxo furtivo e ferido, que se é silencioso e escuro o seu pulso, que se é implacable, que se é unha forma de aderezar o sexo, que se deixa de ser un pracer cando deixa de ser secreto, que se é darse conta de que a outra persoa é única, que se é unha mirada fugaz entre as sombras, que se non hai cousa que máis fatigue animicamente, que se é un vivir que xamais se axusta ao desexo dun, que se é unha paixón cuxa constancia é imposible, que se é excluínte e egoísta, que se é unha innobre servidume, que se reduce o universo a un corpo acariñado, que se é un desexo de gozar só a beleza, que se é o deus da envexa e do agravio, que se é unha trampa da natureza, que se é xeo abrasador e lume xeado, que se… Sabes? Onte decidín comezar a quererte un pouquiño así.  Si, onte. Con toda seguridade, sei que o día que cho diga ─se é que chega algunha vez ese momento─ ben me colgarás o teléfono, ben te levantarás intempestivamente da mesa á que esteamos sentados, ben me falarás antes do teu dereito á intimidade ou ben poñerás como bandeira impoluta a túa irrenunciable independencia. Todas esas insignias anímicas que axitas na miña presenza cun ímpeto libertario que asolaga calquera resposta. Mesmo, sermonarasme. Si, si, si, en ocasións as nosas conversacións son sabas de reprensión e reprimenda sobre a miña voracidade emocional, o meu desequilibrio psíquico ou o meu inmaturo comportamento. Nelas, falas dos teus amigos, do teu status social, do teu compromiso persoal ou da equidistancia dos nosos caracteres e hábitos de vida… E de non se cantos lugares comúns máis! Pechas o círculo do debate cun pragmatismo ferinte e corrosivo. Entendo que ti non queiras compartir comigo este verde acio. Enténdoo. Por iso todo é silencio en min, porque non quero facer do amor un acto heroico nin un suicidio sentimental. Aínda comprendo mellor que, facendo de futuro presente hipotético, con só chegalo a intuír, rexéitesme dunha maneira tallante e talvez displicente; e que prometas invocar aos deuses do Olimpo para que te convertan nun florido loureiro cando sintas a présa da miña compaña. En absoluto desexo condicionar a túa vida cunha manifestación dos meus afáns máis persoais. Tampouco quero debuxar coas miñas emocións un perfil patético. Nin o uno nin o outro. Ante todo, dignidade, Xosé María. O risco que ten ir coa verdade por diante é que sintas as miñas palabras, que consomen e non desexan dar pena, como un sortilexio que te quere levar, contra a túa vontade, a unha meta para ti errada. Nada máis lonxe da miña intención. Eu defendo con entusiasmo e contumacia a liberdade das persoas para elixir o seu camiño. Pola miña banda non hai imposicións nin coaccións, só a eclosión no meu interior dun sentimento diáfano e insondable que nestes momentos éme imposible reprimir. Pero nunca, les ben, nunca farei público o teu nome. Porque, igual que teño dereito a espir dun modo diáfano o meu enmarañado interior, tamén pido a facultade ─lexítima─ de silenciar a identidade da muller que nestes instantes envelena os meus soños.  O amor verdadeiro é implacable, fai ao home intrépido e linguateiro; pero á vez pódeo  converter nun ser covarde e pusilánime cando chega o momento de mostrar os sentimentos máis íntimos de modo franco e explícito.  A distancia, para iso, é unha boa terapia. Permíteche unha sinceridade que, en persoa, quizá se vise un tanto coartada. E o mesmo dáme falar dunha distancia xeográfica, anímica, económica, laboral, social, informática ou conxuntural. Por certo… Que hai de malo en comezar a quererte un pouquiño…

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.