BUSCO O COMEZO E SÓ ATOPO O FINAL

| 0 comments

Enlazando con aquela tarde na que ti me deixaches de falar por un motivo de xeito evidente caprichoso direiche que me encanta o brillo dos teus ollos cando che enfureces co meu torpe verbo. Busco o teu punto débil e só atopo o pedernal do teu egoísmo. E es profesor, repróchasme sen contraer un músculo. Despois chascas a lingua e sorrisme fixando os teus ollos na miña boca. Sabes que non hai cousa que me amole máis. Sábelo. E falo despois de mirar de arriba abaixo a un mozo que bebe convulsivamente nunha barra ateigada de imberbes emocionais. De novo, a puntada. Non podo competir con tal pulsión case adolescente. Ninguén che pide iso. Quen fala? Es ti, José María? Pero dimo a túa mirada. Despois de esnaquizarme a boca, che alegras cun sorriso burlón comentando, ao mesmo tempo, que a fortaleza dos mozos é envexable. Que debería recuperar aquela fogosidade dos vinte anos. Pero se ti por entón non me coñecías!!! Nada. Ti ao teu. Eu, ao meu. Eu empéñome en buscar o principio do noso desencanto e non acho máis que un regueiro de reproches edulcorados por unha atracción atávica que nos conduce a unha relación tóxica. Cando nos coñecemos?, interrógoche con certa sinxeleza e boa fe, e coa intención de recuperarmos unha habitabilidade pacífica e amorosa, como a cualificabas ti noutros tempos. Ti, a degolo. Foi o día máis funesto da miña vida. Mellor, noite. Lembras aquel tugurio da rúa Segovia? Como non o vou a lembrar! Soaba unha canción de Alaska. Como puideches facerme isto a min? Os oitenta, naquel bareto, anquilosáronse nun ambiente sombrío, turbio e ambiguo. Viviamos os noventa no exterior, mordiamos con verdadeiro afán os oitenta naquela antítese de palacio do bebercio, como dicía un coñecido noso. O ambiente era irrespirable. A calor, o fume e a música convulsionaban nunha mestura de palpitacións teimudas. Os bicos, incontables; as mans, dispersas; os ollos, hidrópicos e o desexo, trémulo e sen ataduras. Bulía un clima de encantadora decadencia, dicías ti. Por aquel entón fascinábache. Iso si, che enfurecías cal amígdala inflamada cando a túa roupa se ensuciaba simplemente ao repousar as túas costas nunha parede que non limparan desde o día da súa inauguración. Aquel día ofrecinche o meu mellor eu. E ti sorríchesme. Lémbroo. Empequeneciches, máis aínda, a miña timidez e deixei que ti comezases un diálogo sobre a música enfermiza dun Enrique Urquijo que daquela soaba, nalgunhas cancións, escuro e críptico. Recordo que eu o defendín sen concesións e que ti che burlaches sonoramente dicindo algo que non recordo ao redor das súas fuxidas nalgúns concertos. Foi cando oín por primeira vez na túa boca as palabras compromiso e responsabilidade. Por segundos, pensei que estaba no despacho dun avogado intimidatorio ou na titoría escolar dun adolescente timorato. Falamos do innomeable e comprendiches, ou iso dixeches, a miña timidez e a miña falta de resolución. Fun sincero e transparente. Non ocultei nada. Pero esa calidade túa, a comprensión, hase evaporado agora e tachas de pusilanimidade a miña ausencia de valentía nalgunhas ocasións. Che encolerizas porque eu me empecino en atopar o principio do noso desencanto. Déixao estar, respóndesme arrebatada. O importante é que chegou o final. Ti e eu xa non nos aturamos máis. Vivimos no embude dunha desilusión. Déixoche falar. Que facer! Sei que nesas circunstancias é imposible frearche. Sabes, ou iso barrunto, que che vas a arrepentir das túas borrascosas verbas. Pelexas por un final artificial, por un final que só ti escribes. A miña sentenza xa está asinada, disme antes de marchar. Pero falta a miña, carpín xa na soidade daquela noite.

Author: José María Máiz Togores

Profesor e escritor. O primeiro, de seguro; o segundo, iso creo.

Deja un comentario

Required fields are marked *.