20/05/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O ENSINO E MAILAS FOTOS

A professor is one who talks in someone else’s sleep
(Un profesor é alguén que fala no soño de calquera)
(Wystan Hugh Auden, 1907─1973)
(Poeta inglés)
Sei que é un lugar común falar das vacacións dos profesores. Xa para magnificalas de forma desmedida, xa para xustificalas con toda clase de argumentos, algúns puerís. Contan as linguas de dobre fío que a Comunidade de Madrid está a estudar trasladar os exames de setembro a xullo e, deste xeito, dar inicio ao curso académico o 3 ó 4 de setembro. Bo. Deixémolo aí. Cando sexa, xa falaremos diso. Certo é que nunca nos poñeremos de acordo os que vemos necesarias as vacacións por moi diferentes motivos e os que ven nelas un auténtico letreiro de ociosidade. Cando xorde este tema de conversación, sobre todo nas vésperas do devandito período, os profesores encollémonos coma se sufrísemos unha contractura emocional. E xa non digamos cando oímos a letal e reiterada frase: Que ben vivides os profesores! Esta cantarea é dardo envelenado para nós, os ociosos máis improductivos do tecido laboral da nosa querida (e odiada) pel de touro. Pero, tranquilos, que hoxe non vou facer unha minuciosa análise comparativa das horas traballadas con respecto a outras profesións. Caeríaselle a sombraxe a máis de un! Non. Non é tempo diso. É tempo de que a xente valore o diferente que é traballar con persoas en proceso de formación a traballar con computadores. Estes non precisan descanso psicolóxico, mentres que os mozos si. A mellora da educación non radica en prolongar o calendario escolar durante o asfixiante mes de xullo mentres durante nove meses levouse a cabo un sistema educativo que empecina ao adolescente na medianía intelectual e no desaliño do estudo. Iso é prolongar a agonía duns parámetros que non fomentan en absoluto o traballo e o afán de aprender, palabras que hoxe teñen connotacións rancias e ‘carcas’. Tristeiramente, o labor do profesor está a converterse  nunha tarefa moi pouco edificante e sumamente descorazonadora. Gran parte do tempo dedicámola a cumprimentar toda ese ‘aparato burrocrático’, que, no meu caso, é esixido pola Comunidade de Madrid. E todo para evitarmos o fracaso do alumno. Loable tarefa! Pero ninguén fala das camballetadas anímicas que sufrimos os profesores cando, día tras día, vémonos abocados ao ‘ninguneo’ (perdón polo castelanismo) de parte do alumnado. Podo estar dous ou tres horas buscando un texto no meu estudo para que o lean os meus alumnos en casa e reflexionen sobre el, e ao día seguinte comprobar que o traballaron catro ou cinco. Sei que os alumnos terán decenas de situacións nas que eles sentan ‘inxustamente’ tratados. Seguro. Pero creo que a día de hoxe é o docente o que se atopa máis incómodo e desprotexido para levar a cabo con profesionalidade a súa tarefa.  Noutros traballos o resultado vese case ao instante; en leste, non. Cando marcho á casa, algunhas tardes, fágoo coa sensación de pertencer a unha forza represora máis que a un claustro escolar. Case todo o día mandando calar e pedindo un comportamento adulto na aula. Certo que hai alumnos boísimos, que non dóciles e maínos, alumnos que teñen unha inesgotábel ansia de coñecemento, pero en certos cursos do ensino secundario estes sofren tanto ou máis que nós.
E xa, basta de introdución.
Por que o título?
Miremos un pouquiño ao pasado.
Si, batalliña, amigos, batalliña.
Mentres eu loitaba por revelar unhas fotos, vivín unha desas experiencias que fan que vexamos a nosa profesión con satisfacción e deleite. Estaba de pé fronte a un deses instrumentos informáticos que che entrega as fotos en soporte papel case ao instante despois de premer unha infinidade de teclas e tras seleccionar non sei cantas opcións posíbeis. O certo é que estaba atascado nun paso que non era capaz de executar correctamente, pois me enviaba de novo ao principio, e así repetidas veces. Despois de darlle a non sei cantas teclas e non conseguir nada, despois de acordarme de cada un dos membros da familia do que ideara tal dispositivo, unha man golpeoume con delicadeza as costas e pousouse con primor no meu ombreiro. Sobrecollido, dei un respingo; pero ao instante unha voz substancialmente varuda tranquilizoume:
─Passsa, profe, quere que lle axude?
Quedei sorprendido pola xenerosidade da frase. Ao momento vin que estaba revestida doutra circunstancia para min moito máis gratificante, e é que quen así se ofreceu era un antigo alumno meu. E non dos que se marcharon do colexio falando precisamente marabillas del. Quizabes pola fartanza de tantos anos nas mesmas aulas máis que por outras consideracións académicas ou disciplinarias, que as houbo. Coa seguridade dun home xa feito deume unha aperta e comezou a falarme, como un irrefreábel torrente, da súa época estudantil. Inesquecíbel, profe, inesquecíbel. Que habelencia, que destreza! Mentres me preguntaba por uns e por outros, dáballe ás diferentes opcións que ofrecía a pantalla do aparello cunha rapidez endiañada. Eu contestáballe a duras penas, ao principio, pois quería observar como funcionaba aquel novo sistema de revelado. O certo é que enseguida me desconectei de tales manipulacións, pois me perdín irremediablemente no terceiro paso. Entón dediqueime a conversar con el sobre todo aquilo que lle inquietaba. Mil preguntas sobre profesores e outras mil sobre diversos lugares e anécdotas do colexio. Con sumo gusto fun informando das diferentes novidades que se produciron. Todo transcorreu cunha cordialidade envexábel. El faloume da súa situación laboral e das dificultades que tiña para atopar un traballo estábel. A crise, claro.
O máis gratificante de todo foi que non atopei nel nin un reproche nin unha mala palabra. Ao contrario, todo eran gratos recordos. Incluso as interminábeis reprimendas dos corredores, os exames, os castigos por franquear portas prohibidas, as notas na axenda por non facer os deberes… Non pode ser, díxenlle eu. Que si, profe, que si, que cando nos reunimos uns cuantos só temos bos recordos do cole. Bo, de cando en vez escápallenos algunha cousiña, pero sen importancia.
Despedímonos con outra aperta. El, pleno de vitalidade e futuro un tanto incerto; eu, co meu taco de fotos  reveladas debaixo do brazo. El, encantado por falar comigo; eu, feliz polo noso xordo traballo ben realizado.
Iso, e só iso, mantenme en pé hoxe despois de case trinta anos no ensino.

13/05/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

FLAS DO PASADO

…/… Fomos nubes que o vento apartou, / fomos pedras que sempre chocamos, / pingas de auga que o sol resecou, / bebedeiras que non terminamos …/… Non pararei / ata ver que o meu pranto formara / un arroio de esquecemento abnegado / onde eu o teu recordo afogarei …/… (Non volverei, Chavela Vargas)
Es un ser ruín. Non mereces que chore por ti. E quedas tan tranquila. Certo é que son digno de algo parecido. Non sei se exactamente ese cualificativo. Non son capaz de mirarte aos ollos. Reclámasme unha xustificación ao meu último desprezo. Non levanto a vista do vaso que teño diante de min. Véxome aflixido, desacochado e espido. Este es ti e non ese personaxe que finxes ante todo o mundo con dotes de experimentado actor. E só tes dezanove anos, meu Deus! Que che fixen eu para que me esquezas de modo tan desolador? Nestes momentos, a miña familia non che quere. E agora vésme con esas? Cantas veces falamos deste tema? Si, moitas. Sabes? Es un ave rapina dos sentimentos. Desde o minuto un sabes que a túa familia, que polo visto debe descender da pata do Cid, non me quere. E aínda así seguiches ao meu lado. Es tan curto de miras que non ves máis aló do teu egoísmo. Furtáchesme os momentos da felicidade xuvenil que xamais volverei vivir. Es un usurpador do benestar emocional. Obnubilada pola túa aviltada farfallada, créoche sempre cando me prometes que todo se arranxará. Es imbécil, repíteme a miña nai unha e outra vez. É como todos os homes. Un depredador da virtude feminina. Non iso, non, nai, que nese terreo é un auténtico cabaleiro. Pois entón é un estúpido presuntuoso. Non, miña nai, non; e sabes que non me gusta que fales así. Que queres, filla? Non te entendo en absoluto. Non comprendo que sigas ao seu lado. Mira. Eses olliños que a ti tanto che encandean só falan dun clasismo vexatorio e degradante. Váleche así? Debes comprender que para desfacerme da miña familia necesito tempo. Non é nada fácil. Parece que falas dos Corleone, rapaz. Non che pido que lle deas unha patada aos teus, non. Só che pido que aclares as cousas e decídaste. Só iso. Tampouco é tanto o que che pido. Non consiste en largarme así como así. Non quero romper con eles. Claro, acábaseche o vivir como un señoriño estricado. Esa camisa que luces, ese pantalón, esa carteira cheíña de billetes verdes? Todo iso, ao lixo se segues comigo. Eu son o paradigma da carencia. É co que te ameazan, non? Non me ameazan. Acláranme. Vaia eufemismo! E ti que lles contestas? Claro, quedas calado. Como fixeches toda a túa vida. Un pusilánime de baixa estofa. E todas as túas promesas? E todo o que me dis a min na soidade dos nosos momentos íntimos? Así é como queres vivir? Agora entendo moitas cousas. Moitas. Entendo por que nunca queres que paseemos polo teu barrio. Por que, cando imos ao cinema, tes que elixir sempre ti o local. A casualidade é que sempre está nun barrio descoñecido para os dous ou polo menos para ti. Agora entendo que nunca me contes nada da túa familia. Como todas, respóndesme cando che pregunto por algún acontecemento vivido polos teus. E xa non falemos cando sae á palestra algún tema que toque o noso posíbel futuro! Por iso dásme tantas longas cando che expoño un veraneo xuntos. Agora véxoo todo clarísimo. Lembras cando estivemos a facer plans naquel pub á beira do colexio onde estudamos COU o día que faltou a de Historia? Ti, só peros. Eu, sempre buscando solucións e saltando, chea de soños fantasmagóricos, todos os obstáculos que ti poñías. Non se como non vin aquilo. Que pitoña, Deus! Eu achaquei todas os teus pegas á inexperiencia da situación. Aquel día dixen todo o que pensaba. Claro, pero coa verborrea dun ourive da mentira. Nunca me dis que iso non vai ocorrer. Non. Fálasme cunha retórica que pode interpretarse de mil modos diferentes. É o que penso. Apárvame que aos meus anos fálesme de voda, casa e fillos. Pero se es ti o que sacas o tema. Ah, claro! Para contentarme e logo? Pois iso. Que barallada rancia e de covarde! A túa familia! Tanto che doeu que non te chamase o sábado? Sabes que non, que o que me sentou fatal é que me decatase, por unha terceira persoa, de que ese día tiñas unha reunión familiar. Eu, claro, desentoaba. Ou é que che prepararon un encerramento para ver se te decidías por aquela toliña? Non a insultes. Ela non ten culpa ningunha. Agora moléstaste que fale dela? Fillo, non hai quen che entenda. Cada vez que tes unha festa, mellor conciliábulo de casamenteiros, vacínante contra min. Aláganche de mentiras piadosas, como as cualificas ti, para que se produza o santo milagre da túa reconversión e decídaste por esa pesadenta que só sabe falar das vosas exquisiteces, que, doutra banda, son máis vulgares que a pousada da Maritornes. Rapaz, sincero, rapaz. É así. Á miña idade eu non podo impoñerlles aos meus pais a selección dos invitados. Non podo. Evidentemente que non. Pero si podes dicirlles en voz alta e limpa que tes noiva, que estás a saír cunha moza. Ou non? E ti calas. Deixas que che fagan as beiras, que perviva entre os teus a idea de que aínda estás libre nestes instantes. Iso sería unha badalada para a miña nai. Por Deus, a túa nai outra vez! Pero… non te dás conta que es un secuestrado sentimental? É dun mangoneo malévolo e atroz que che estean chantaxeando emocionalmente coa pesadume que invadiría a toda a túa familia se te decantases por unha moza que non te corresponde. Que é iso? E ti calado! Iso é o exasperante. O teu silencio. Segue mirando o vaso, que de aí non sairás en toda a túa vida. Non entendes que eu son a túa táboa de salvación? Que como cedas neste terreo non sairás nunca da tea de araña que están a tecer á túa ao redor? É peor que un anel de matrimonio. Que dis en casa cando marchas? Non contestas? Non me digas que aquelas inocentes tolerías dos quince anos? Por que calas? Aínda finxes que vas cos amigos a xogar ao fútbol? Isto é de psiquiatra! A verdade é que, pensándoo ben, dáme medo casar, que digo casar!, comprometerme cun tipo coma ti. Cun tío que sabe que o meu nome non se pode pronunciar na súa casa e dá a calada por resposta. Un tío que é un seareiro fervente de escribir obsesivos poemas de amor cando está na soidade da súa habitación, pero que, cando está no salón cos seus pais, convértese nun auténtico miñaxoia; un tío que, cando estamos sós, se desboca en bicos e caricias, e cando está a familia diante trastórnase nun insignificante paria. Fixeches a godalla no peor, no sentimental, querido. Pero téñoche que estar agradecida. Ensináchesme moitísimo. Ti non sei se aprendiches algo. Non volverei saír cun parasito pasional como ti. O triste é que me xulgaches e sentenciaches sen escoitar as miñas alegacións. As túas alegacións? Outra cirigaita? Outra mentira? Outro enredo? Estou disposta a escoitarche hoxe por última vez. Xúroche que, como os teus argumentos sexan de certo peso, se é necesario, mando á miña nai a paseo. A ver se ti tes narices de facer o mesmo! Non, á miña nai non a toques. Velo? Somos unha parella de tres. E isto é inviábel. Parecíame entrañábel o xesto que poñías cando che dicía, desde a miña inocencia, que o que ti desexabas era volver ser un neno. Hoxe esta frase pronúncioa chea dun espanto patético. É verdade que che encantaría volver ser un neno, pero para acoucharte no faldrón da túa nai, non para gozar da inocencia daquela idade dourada.
Sorpresivamente, ela levántase impetuosa e, con verbo convulso e entrecortado, despídese del. Non me escoitaches. Non falaches. Espera. Xa é tarde. Entrégalle unha cinta cunha infinidade de cancións gravadas. Para que as escoites pola noite e tíresche dos pelos pola túa covardía. Adeus.
El nin se inmuta. Sabe que aquilo é un rubicón non cruzado; que a outra beira, onde habita ela, é por hoxe inalcanzábel, inconquistábel. Termina a súa consumición, paga e sae á rúa. É xullo. Madrid. 35 graos ás dez da noite. Pero a sufocación afectiva que leva no seu interior triplica esa temperatura.

06/05/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A PROM

Vexamos. A prom foi un rotundo éxito. Este baile que se celebra todos os anos a final de curso nalgúns centros educativos entrou, espido de vergoña e virxinal, no noso mundo escolar para acomodarse intrépido e resolto entre nós. Ten que botar raíces, din os maiores simpatizantes. Á fogueira do esquecemento refútanlles os máis conspicuos detractores. Algúns, desde unha actitude pouco comprometida, navegan con calmoso silencio, no mar proceloso e morno dunha verborrea vestida de imparcialidade. Hai que sacar músculo. Hai que mollarse. Hai que enterralo. E os mozos enceréllanse nun convulsa pero enriquecedora tirapuxa.
Algúns, enfundados nunha convicción de ciática emocional detéñense na porta do colexio, miran de esguello a esquerda e dereita, pregúntanse, indecisos e como trascolexados, se están dispostos a enfrontarse a un balbordo danzarín e festivo. Outros, que marcaron no seu calendario vital o día da prom cun rotulador vermello concupiscente, non paran de vociferar, cal bulebule tempestuoso, os beneficios do devandito ágape musical.
Que corremos o risco de que se convertan esas horas nun diluvio de procaces actitudes? Que vulgarizamos o colexio ata límites inauditos? Que envolvemos nun sudario de veleno choqueiro o noso prestixio? Que degradamos con riscos invisibles un ambiente educativo construído co esforzo dos nosos antecesores?
Pode ser. Desde unha óptica respectuosamente tradicional pode ser. Aínda que sinceramente non o creo.
Dicía o escritor francés Anatole France que todos os cambios, aínda os máis ansiados, levan consigo certa melancolía. E este sentimento é o que invade certos ambientes académicos, certos espazos de elegante e lendario raizame. No máis aló non se como se vivirá o cambio, pero neste mundo de convulsa celeridade ansiar a perfección é cambiar innumerables veces. Ademais, a min apaixóname acariñar o rosario da mudanza.
Respectando e reverenciando aos grandes mestres que nos precederon no labor educativo no noso bicentenario centro, desde estas páxinas proclámome un arrebatado partidario das celebracións académicas de todo tipo, xa sexan as de rigorosa erudición e etiquetaxe académico, xa sexan aquelas en as que o dj de quenda musica con celebérrimas cadencias nosas antergas aulas. A finalidade é facer colexio.

29/04/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

ZASCA

Chega ao estudio. O político moderno e profundamente comprometido cunha realidade casposa e pestilente sorrí como un saciado bispo despois dunha copiosa merendola o día da patroa. Vou poder colocar o meu discurso populista, pensa con certa maldade. Esta é unha ocasión de ouro. Non podo desaproveitala. O entrevistador, impenitente escrutador, obsérvao como un can pachorrento fixa os seus ollos na súa peza de caza. É un dos zascas máis sonoros e exemplificantes dos últimos tempos da televisión. Unha personaxe polémico e nada encollido é o autor da entrevista. O político, o entrevistado, o desa formación que preconiza a insubmisión e a rebeldía activa sen ningún pudor, con todo o seu dereito, é ese gran parlamentario que está a desexar, tal frase díxoa noutro medio, volver ao seu estado persoal prepolítico. (Toma neoloxismo!). Ten graza o nauseabundo oportunismo sentimentaloide. O seu estado prepolítico era… o paro!!! Prefire o paro á súa actual situación privilexiada de deputado acomodado á caste? Nin tolo. Non llo cre el nin cheo de viño, como dicía unha antiga muller á que eu quería moitísimo. En plena conversa sobre o explotador Amancio Ortega vaise acomodando con relax ideolóxico. Pensa que domina a situación. Fala das orixes do de Zara con inusitado menosprezo. Nos seus ollos brilla un afán xusticieiro que me lembra ao Robin Hood de Errol Flynn. É a primeira vez que oio falar con tanta xenreira do empresario galego. O entrevistador, entón, nun arrebato de estudada espontaneidade, cuéstionalle con inquisidora mirada a roupa que leva. A cara do conversador preguntón é a dun pícaro que cheirou un bo obxectivo para unha nova e brutal travesura. Afíaselle o fouciño, metaforicamente falando. Enfestas as orellas. Encamíñase sen moverse cara ao norte sinalado. Pensa: esta é a miña. É casual, nova e á moda. Xúlgao con descaro e certo gozo polo que espera que vai vir. De que marca é? Non será de Zara? O político de ideas limpas, honestas e cheas de socialización elitista cala. Mira de esguello ao seu entrevistador, desexoso e fervente, como un devoto ante o Cristo dos xitanos, rogándolle unha nova e salvadora pregunta. Sálvame!!!, grítalle coa mirada, coma se fose Jorge Javier Vázquez acurralado por Matamoros. Con delicadeza case pornográfica, o entrevistador cóllelle a lapela perfectamente pasada polo ferro, ábrelle a chaqueta con estética televisiva, e le detidamente. Os dez segundos “duran” unha insufríbel hora. O político ruborízase como un párroco nun bordel, como diría Sabina, e… zasca! De Zara!!! O inquisidor, así sente o interrogado, le a etiqueta cun ton ofensivo, vitorioso e prepotente, como o do xefe déspota e tirano que expedenta ao seu traballador por unha falta leve e insignificante, ou como o señor Scrooge de Dickens, en Conto de Nadal, cando o frío do seu interior xeáballe as vellas faccións. A cara do noso querido político trócase nun escorbuto vomitivo. Logo, en privado, recoñécelle que é o maior zasca que recibiu en moitísimo tempo. Pero non adiantemos. Levántase a cámara lenta. Véselle máis incómodo e tremelante que aquel pobre neno que, ante a reprimenda do severo profesor, tápase a zona “mollada” do seu pantalón. Case rompe a chorar. E márchase deixando un ronsel de confusa e reveladora vergoña.
Non foi así.
Tanto me ten.
Soamente adorneino cun pouquiño de literatura.

22/04/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

HÁBITOS E PENSAMENTOS EXTREMOSOS

A orde: teño que ter o armario (na súa totalidade) perfectamente colocado. Por exemplo, penso que as camisas deben estar nunha progresiva gama de cores. Ou quizabes isto xa envellecera?
Ocórreme o mesmo cos libros, os apuntamentos, os cadernos de notas, os bolígrafos. Aquí, a teima segue viva.
Comprar xornais galegos. Podo chegar a comprar catro e logo, chegada a tarde, apenas lelos. Noutras ocasións, só unha ollada. Outro pulso é pasarme unha tarde enteira léndoos. Tamén ocorreu vivir esas horas vespertinas exasperado porque algún contratempo impediu que cheguen a Madrid. Agora, tristeiramente, loito co xornal dixital, xa que os papeis galegos case non chegan a Madrid.
rúa e realizar un determinado percorrido. Non logro romper a rutina. É coma se traizoase a miña fidelidade. E iso que a fidelidade é un afán inútil, unha entrega moral que poucas veces satisfainos.
Escoitar cancións dos Secretos, especialmente de Enrique Urquijo. A longa distancia de Antonio Veiga e Antonio Flores. Desde que non me falas sinto tan baleiro / as túas últimas palabras non saberán do esquecemento, /  agora que non nos vemos volvín a aqueles vicios, / aprendín a botar de menos e nunca serei o mesmo.
Escoitar cancións de Andrés Do Barro. Teño saudade, saudade teño de ti, / teño saudade de ti meu ben, / teño saudade de ti. Irrepetíbel. Único. Inescquecíbel.
Despois de tomar un café beber unha botella de auga sen gas.
Consultar a prensa no computador. Sempre esperando unha noticia que me faga ver como nunha beirarrúa nacen flores. Hoxe, iso case é imposíbel.
Consultar o meu blogue no computador. Podo dicir que me obsesiona saberme lido. E aínda máis coñecer a opinión dos meus blogueiros. Pero recoñezo a miña desfeita no intento. Poucos me contestan. Hoxe, ninguén.
Os zapatos limpos. Non precisa máis explicación.
Gozar da liberdade na súa máis amplo sentido do termo. Pero non a pregoada polos nosos altos xerifaltes, patriarcas ou xefeciños rampantes. A liberdade do individuo é innegociábel. Ó carallo a censura.
Ler detidamente todos os prospectos dos medicamentos. Coñecer tantos efectos secundarios acelérame o pulso e sinto que estou vivo. Seguirei despois de tanta química? Polo de agora si.
A música galega. Almaceno todo tipo de música da miña terra. Aínda que logo non a escoite. Basicamente, porque non teño tempo para tanta canción. Habitan no meu  móbil esperando ser un día por min descubertas.
Pensar en que debo escribir. Pero, logo, como se que vou fracasar, non escribo todo aquilo que xera a miña inspiración. A miña mente esnaquízao literalmente. Podo dicir que malescribo.
As mulleres. Como Luís del Val, son un namorisqueiro periférico. Son un namorisqueiro que non remata. Por covardía ou por medo, non cho sei. Encántame imaxinarme como podería ser a miña vida cunha persoa sen falar nunca con ela. Pódome namorar, por exemplo, na sala de espera dun aeroporto. Certo.
Non podo saír sen haberme peiteado e botado colonia en abundancia. Perdón pola egolatría aromática.
Tardo moito en concentrarme. E non é por vagancia. Loito, como Picasso, porque a inspiración me colla traballando.
Obsesióname a idea de reencontrarme cun amor da adolescencia. Non sei como reaccionaría. Deséxoo con paixón por min descoñecida.
Angústiame, pero adóroa. Falo da soidade. Aínda que sei que é un tren que me leva… a ningures!
Encántame a dor que sento cando estixo. Busco situacións para que esa dor xurda. Antes a poesía brotaba neses momentos, agora só saboréoo e esquécelleme coller papel e bolígrafo ou sentarme ao computador.
A idea de escribir un diario. Pero á vez atérrame. O que está claro é aínda nin o empecei. Que dicir? Quen o lería?
Atérrame a idea do fracaso. Ou é que xa habito nel e me enzoufo con xenreira no seu lodo?
Temo danar aos demais, a ser condenado ao inferno, ou a pagar o karma nunha vida posterior.
Alucino coa idea de saberme recoñecido. Vaidade? Non cho sei. Creo que soamente é o esbozo de experimentar que existo. Non quero ser transparente literariamente.
Apenas podo viaxar en coche, taxi, autobús. Maréome aos dez minutos. Padezo, segundo algúns especialistas, unha hipocondría exacerbada.
Necesito estar en paz con todo o mundo.
As enrugas dos pantalóns. Deben estar perfectamente pasados polo ferro.
A non realización dos meus plans: fago mil proxectos e logo apenas cumpro algún. Ir ao teatro, ao cinema, a tomar un café cunha amiga, etc.
Críspame quedar cunha amiga. Teño a maldita obcecación de que me vou a namorar dela seguro.
Por favor, remata ti. Xa estou xeirado.

15/04/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MARÍA

María entra cega de furia no seu dormitorio e pecha a porta tras de si. Na súa faciana, a forza de Scarleet O´Hara, a sensualidade de Hilda e a madurez decadente da señora Robinson. Un conxunto harmónico e altamente atractivo. Ela sábeo e explota, en pouquísimas ocasións, un xesto que descompón aos homes. Tras uns minutos de absoluto silencio, só vulnerado polo acelerado ritmo da súa convulsa respiración, apoia a súas rectilíneas e señoriais costas nun imperial espello de parede que, colocado nun lateral da habitación, convida a calquera que se poña diante del a unha pormenorizada contemplación. Os músculos da mandíbula márcanse con xenerosidade nun perfil que ela cada vez soporta menos. Con todo, o frío do cristal obrígalle, involuntariamente, a recompoñer un tanto o xesto, e lanza un suspiro que deixa entrever un profundo sentimento de anguria. Esta situación non hai quen a ature. Mañá mándoo todo a paseo: contratos, reunións… Como di o meu pai, cirurxía, María, cirurxía.
Aos poucos vaise desvestindo e colocando con sumo coidado sobre unha cadeira de caoba cada unha das pezas das que se desfai. O ritual é o mesmo todas as noites. Primeiramente, aquí, no colgadoiro, a saia, a blusa e a chaqueta; posteriormente, alí, no tocador, onde dorme a alianza, os aneis, os pendentes e mailas pulseiras. Que insufrible rutina! Sen motivo xustificado, as medias son sempre as últimas compañeiras da súa pel, hoxe entumecida e dorida pola intensa friaxe. O seu rostro denota cansazo e falta de vitalidade; os seus ollos, un exceso de traballo ante o computador; e as súas mans, inertes videiras, un pasar dos anos que lle fan comportarse dun modo insolente coa súa filla Laura, unha louzá mazá de pel tersa e brillante. De forma case inconsciente, senta nunha descoxuntada butaca que hai ao pé da súa cama. Alí pasa, co pousado burbullar da auga do baño de fondo, preto dunha interminable hora. A iso das doce atópase ceando diante do televisor. Non hai quen ature a esta muller, é insufrible. Non hai día que non me monte un numeriño, que me organice un balbordo de narices. A longo prazo, todas as enchufadas créanche os mesmos problemas! Malditas recomendacións! Está para que me resolva o día a día e o único que fai é pelexarse e falar por teléfono.
De súpeto érguese, delgada e sinuosamente áxil, deslízase polo salón e colle chea de desgana o teléfono. Sabe quen era. Cambaleante, pois durante uns segundos se lle nubra a vista, e con ollos pestanexantes ponse o auricular no oído, disposta a escoitar outro rosario de vacuas e tópicas desculpas.
—Si?
—María?
—Ah! Es ti. A súa voz soa algo irritada. A súa mirada reflicte unha conversación xa mantida en multitude de ocasións. E sempre co mesmo resultado.
—Es o mesmo de sempre. Coas mesmas desculpas de sempre. Coas mesmas mentiras de sempre.
Silencio sórdido e expectante.
—Non, non podes subir. Estou esgotada, non podo máis hoxe. Estou a cear e só penso en deitarme. Necesito descansar. O que menos soportaría agora é unha discusión.
Silencio sepulcral.
—Adeus.
A indecisión faise eterna. Dúbida o indicible. Ten asido o auricular cunha forza inusitada. Descarga emocional dunha pequena conversa que lle sabe a unha infinidade de ocasións xa vividas. Pero non sabe romper. Dillo a súa nai. Tes que aprender a romper cos homes. Sobre todo cos que menten nas ocasións máis nimias. As grandes mentiras son máis soportables.
E María colga o teléfono sen remorso algún. Ou iso cre. A ver se aprendes dunha vez a tratar ás mulleres. Estás moi mal acostumado.
Non obstante, coma sempre, queda expectante esperando unha nova chamada.

08/04/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

XOSEMARÍAS

Deixei medrar en min a rutina salpicada por voluminosas doses de abulia e preguiza. A nugalla é o xerme plenipotenciario do paludismo creativo e o adaíl da máis insensata tribulación mental. Ti sábelo moi ben. O meu bo pai cualificaba este estado, xunto co da envexa e o orgullo, como o maior adversario do home. Hostil onde os haxa. Non tiven a máis mínima intención de castrala mentres notaba como se estendía polos máis recónditos espazos do meu intelecto cal maquiavélica tea de araña. Nun principio apenas a sentín no meu interior. Pero este monstro sen padriños ―iso diralo ti―  foi aos poucos reptando, perforando e expandíndose polas miñas entrañas sen deixar sinal algunha… aparente. Esta moda lexítima da vulgaridade e das cousas pequenas necesita controlar os meus pensamentos, os meus xuízos, os meus proxectos e os meus propósitos. Voluptuosidade bañada de altiveza parasitaria. Os seus fíos, feroces aguillóns da larchaneiría, desde fai uns cantos meses, bloquearon o máis novo da miña imaxinación. Loito con auténtica forza titánica por desenmarañar tal enxame de indolencia e molicie. Neste duelo todo vale. Non soporto ―dixeches― aos que capan o dicionario con marujeos de falsa imaxinación. O meu pulo tornouse, bloqueado polos tentáculos da falta de creatividade, nun enguedello de vulgaridades e lugares comúns, todos eles recidivantes e obsesivos. Atérrame que os poucos lectores que teño, nada máis achegarse a min, pensen outra vez o mesmo. Xosé María, por favor, non cabalgues sobre letras, sobre palabras xa amansadas por ti no pasado. Traballa, refúxiache nunha obra que sexa un gran botín. Jajajajaja. Que fácil o ves ti, inimigo das mentiras non lesivas! Neste mal recuncho naceu de novo na miña mente a figura de María. Outra María?, dixéchesme case instantaneamente. Fixéchesche subitamente portavoz do poucos pero avezados lectores das miñas páxinas, que non estaban dispostos a soportar outra andrómena, como lle manifestaches a un deles, de tópicos marianos. Ante a devandita reacción ―arremetida máis ben― quedei pensativo fronte ao computador. A dor en forma de filamento condutor percorreu as miñas costas durante uns interminables segundos. Quedei bloqueado. Rexeitan ―rexeito, rexeitas― a María, á miña nova María. Non mo podo crer. O que para min tería que ser un aguilloada de reacción, de actitude, de paixón converteuse, utilizando a miña lacerado pulso amorriñado, nun acicate, nun aguillón da musa da desertización. Xosé María, non me deixaches nin sequera bosquexala. E que nos ías a dicir dela? Xa che vexo. En lugar de loitar con audacia por unha nova historia botaríasche a desentrañar os gustos, as vivencias e os pensamentos dunha muller sacrificada nun envurullo de manidas trivialidades, remedio e medicamento da túa ineptitude. E ti que saberás, Xosé María! Ti que saberás! Convertíchesche en xuíz e parte interesada dunha historia que convulsionaba o meu interior e que pretendía deixar de ser un vello penedo mudo. Non teñas a ousadía de equipararche cos grandes homes da arte de escribir. Cando me viches a min facer tal cousa? Se son o ser máis modesto da terra. Xa, xa, a túa feireada e anticuada modestia, virtude dos que non teñen nada que dicir. Estás a ser desapiedadamente implacable e lacerante, case sanguinario, comigo. Pareces gozar nesta situación. É que me enfastían os encollidos, os mexericas, os apouquecidos. Pois así es ti. Por iso amólanme, como chinches do desánimo, persoas como ti. Non che entendo. Rexeitas e vituperas trazos da túa propia idiosincrasia. Para velo, oílo e lelo, meu Deus! Os protagonistas absolutos do desafío quedaron esgotados e acabadiños. Non penses que baixei os brazos. En ningún momento crino. E cada un marchou cara a súa camariña para durmiren un anceio que non un pesadelo. Ata a vindeira rifa. Morra o conto, dixo alguén.

01/04/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O MELLOR DÍA DA MIÑA VIDA

Se cha atopas e ela pregúntache
dille que estou agora mellor que nunca
que hai outra moza xa
aínda que non sexa verdade
chamarame.
(Non quero que me vexas esta noite,
Enrique Urquijo)

O traqueteo, as paradas intempestivas no medio dun túnel e as continuas freadas do metro fanse insoportabeis. Ou inexperto en prácticas ou estamos a volver aos insufribles furgóns dos anos 80. Ou a crise, os recortes e as súas protestas, que é a argumentación máis recorrida nestes tempos. Un variado mostrario de razas, idades e profesións distribúense polos asentos dun coche no que se amálgama unha temperatura sufocante. E iso que estamos case no inverno. Pero dá igual. A calor humana expándese con apaixonada enerxía por todos os recunchos do departamento. Co meu vello móbil a recado, vou escoitando música de Enrique Urquijo. Por que me dis que vai ser distinto se logo volve ser o mesmo? Levo tempo coa mirada perdida, aínda que os últimos minutos a devandita póusase en dous mozos que simulan moi ben un noivado prematuro e impulsivo. Saben que son observados. Quizá, por iso mesmo, empéñanse en mostrar só unha relación de bicos apresurados e torpóns, intercalados con risas e frases inconexas. Que teño que ser para ser algo? Para quererte só vallo.
Súbitamente senta á miña dereita unha atractiva muller. É inevitable unha avaliación inicial. Susto dunha inmesidade terríbel. Noto a súa respiración entrecortada e convulsa, do mesmo xeito que un perfume envolvente e embriagador. Parece que lle vai a estalar o peito. Os seus calafríos, case espasmos, delatan excitación e nerviosismo. Coloca sobre as súas pernas, perfectamente xuntas e lixeiramente ladeadas, un bolso con ademán brusco, como querendo descargar sobre o devandito apéndice feminino toda a ira que reprimen o seu corpo e a súa mente.
-Hoxe é un día nauseabundo.
Mentres pronuncia ese cualificativo, mira primeiro ao chan e posteriormente aos seus pés. Todo en orde, pensa. Non hai que perder nunca a compostura, deduzo que pasa pola súa cabeza nese mesmo instante. Quítase as lentes para limpalas con frenética fricción. Embazáronse. Mentres realiza esta acción os seus arroibados e inchados ollos morren nun infinito con forma de portelo de cristal. Vólvellas a poñer.
-Repulsivo, inmundo e deleznable; sentenza.
Isto dimo a min, ou iso creo, sen facer o máis mínimo xesto de complicidade. O seu resuello, hierático e febril á vez, vai acougándose de modo gradual. Posteriormente, a súa mirada crávase con repentino desasosego nun inicio de carreira á altura do empeine que albisca nas súas medias negras de seda. Mellor non tocar. Nunha primeira análise visual, parece que vai luxosamente vestida, pero unha segunda mirada máis concienzuda non soporta tal apreciación. A roupa que leva é nova, pero dunha cadea de roupa conocidísima. Os que si son de certo luxo son os complementos que culminan unha natural elegancia algo caduca xa. Que fai unha moza como ti nun sitio como este?, pregúntome con certa sorpresa. Esta situación debería producirse nun taxi camiño do aeroporto, por exemplo, e non nun bochornoso vagón de metro un 28 de decembro, día dos Santos Inocentes. Desabrochado o abrigo, este deixa entrever un traxe negro recto cun escote máis ben recatado e cun pequeno lazo centrado á altura dos peitos. Na voz percíbese que chorou recentemente. Transmiten as súas pezas o frío e a humidade da rúa. Aos poucos vai entrando en calor, á vez que dominando a situación; e, cun xesto sensual cos beizos, volve quitar as lentes -esta vez de maneira definitiva- deixando ao descuberto uns felinos ollos verdes, que por uns instantes descansan nos meus. Eu, un pouco sobrecogido polos seus ata agora dúas concisas frases, e en demasía polo seu xesto, asento coa cabeza inconscientemente mentres a interrogo cos meus intimidados ollos.
É evidente que comeza a tranquilizarse. Concienzudamente, comeza todo un ritual de beleza feminina. Un espello en miniatura contraría o seu xesto, pois proxecta uns ollos avultados. Tenta minorar a hinchazón cuns golpecitos coa xema do dedo corazón. Nada. Resopla chea de impotencia. Tempo perdido. Cun pano tenta limpar e perfilar correctamente a comisura dos beizos. Unha nova capa cun pincel vólveos a hidratar. Un último exame periférico co espello confirma que o seu estado físico é lamentable. Hoxe non ten arranxo, ditamina para os seus adentros.
-Deixoume o meu noivo despois de tres anos, musita entre sorprendida, compungida e malhumorada, á vez que garda o espello no bolso. Plans de futuro pola borda e unha chea de obxectos compartidos nunha casa que se quere quedar el. Me repatea o seu egoísmo. Como non o vin antes!
Eu, calado e absorto nuns sensuais ademáns que tentan recuperar unha pretérita elegancia, estou cada vez máis interesado na súa historia. Quedámonos sós no vagón sen darnos conta. Ela, coma se estivese nunha cafetería disposta a pasar unha velada, quítase o abrigo e rebulda torpemente coas luvas. Deixa á vista unha serie de pulseiras e aneis que brillan fulgurantes nas súas bonecas e nos seus dedos. Non ten nin idea, sospeito, da estación na que está. Nin da liña. Cada vez son máis consciente de que colleu o metro como último e único recurso a unha situación persoal que se lle estaba facendo insustentábel en non se que lugar. As súas mans, finas e delicadas, culminan nunhas uñas perfectamente esmaltadas con manicura francesa.
-Deille todo. Todo. E el págamo índose o día que me botan do traballo cos seus amigotes a comer e a ver un partido de fútbol pola tele. Ás once da mañá para comer! Vale. Pódoo entender. Pero nin unha chamada. Nada. Silencio absoluto. Toda a mañá deambulando polas rúas de Madrid sen saber nada del. Ademais, sabes? -é a min?-, é máis que factíbel que o irmán de quen me rescinda o contrato -o socio maioritario da empresa- estea ‘cervexando’ con el e os seus amigotes. Compromisos, xustificarase.
A súa excitación volve ser máxima e eu non se que facer. Estou sen fala. Xa de seu son pequeno en palabras, pois nunha situación como esta máis aínda. Sei que está a esperar un pouco de consolo e ánimo, pero eu non son capaz de encadear dúas palabras que teñan certo sentido, e, abrigo, que lle apacigüen o ánimo. O mesmo só busca a unha persoa que a escoite. A situación é sobrecogedora e case kafkiana. Un vagón ancorado na última estación da liña. Baleiro. Como dous estraños, o que somos realmente, permanecemos sentados un á beira do outro, mirada á fronte, e un altofalante con elocución neutra vomita con forza a necesidade de que nos baixemos do tren. Ela nin se inmuta. Eu imítoa. Parece que está decidida a acabar os seus días neste sórdido lugar de Madrid. O condutor pensa que lle fixemos caso e inicia un novo traxecto en dirección contraria.
-Que fago? Temos tantos puntos en común, entrelazamos tanto as nosas vidas, que me resulta imposible desfacerme del. É que non me queda outra alternativa: ou sufrilo en silencio ou romper con el.
Pero se é el o que se desfixo de ti, penso eu. Non te dás conta diso?
-Claro que me dei conta, non son parva!
Responde con certo ton desabrido coma se léseme a mente.
Volve encher de xente o metro dun modo case inhumano. Os dous seguimos impávidos nos asentos primigenios. Non nos movemos nunha hora. E nese mesmo instante soa o móbil de?non se o seu nome! Tanta intimidade e proximidade durante sesenta minutos para ser logo dous estraños. Na pantalla, o rostro dun home moi atractivo e un nome debaixo, Carlos. Acabouse a historia, penso eu. Volta á rutina do Nadal. Colle o móbil, ponllo na orella e, despois duns segundos, contéstalle:
-Non quero saber nada de ti. Adeus.
E colga con algo de precipitada indecisión na mirada. Nese instante mete o teléfono no bolso, cólleme a man e dime:
-Vamos ti e eu, que hoxe vai ser o mellor día da miña vida.

25/03/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

NON ME ENSINES O QUE XA APRENDÍN

Hoxe estás soberbia. Tes o día revirado, como di unha boa amiga. Estás fronte a min cun xesto de fachenda absoluta. Dubidas se mirarme ou non. Inconsistencia da materia orgánica. Non pronuncias unha palabra mentres eu, alma desordenada pola túa louzanía, roga sen orgullo algún que che decidas a pronunciar o meu nome. Sabes? Aínda non o oín na túa voz. En min non habita a beneficencia, parece que me cospes coa mirada. Non se para que viñeches entón. Para probar o café deste tugurio, que me dixeron que é excelente. Maior desprezo non cabe. Sorrís. Xa sabes que me gustan as bromas acedas. Parece que leo no meu cegueira. Estamos fronte a fronte, pero entre os dous hai un abismo adornado con precipicios e barranqueiras. Observo con deleitación o ritmo do teu corazón e constato que é cadencioso e harmónico. Non sabes o que é poñerche nerviosa. A última vez foi cando ti ofrecíchesme un domingo no campo. O campo? Pero non che decataches que son a persoa máis antirural deste país? Son unha urbanita convencida. Se queres fago apostasía do agro, argumentaches mentres eu debuxaba nun pano de mesa a sombra dunha árbore acubillándonos aos dous. Rapidamente o desaxeitado debuxo terminou no meu peto. Teñamos a festa en paz, pensei. Os teus dedos reflicten unha incómoda tribulación que eu non alcanzo a entrever. Iso che anoxa aínda máis. Á volta do servizo ti decides: ou cea ou o que ti xa sabes. Non aturo máis esta inflamada irresolución. Quedo no meu sitio como unha estatua de sal. Non entendo ben a alternativa que me expós. Cea? Esíxeme un sitio novo nun dicir amén. Seguro. Co torpe que son, acabamos nun chamizo pouco máis ou menos. José María, pensa un sitio. Dáme tempo a consultar internet? Non sei. Xa debe de estar a piques de vir. O que eu xa sei? A que se referirá esta muller con esta críptica frase? Esta segunda opción é un aquelarre do ignoto. Non teño nin idea. E preguntarlle é comprar todas as papeletas dunha rifa con nome de afanosa perrencha. Volve riseira. Detense un momento para falar cun camareiro. Este faille un xesto de asentimento. En pouco segundos empeza a soar Ojos de gata. Presaxio dunha noite de paixón cernada? Pero como explicar que me volvo vulgar ao baixarme de cada escenario. Estou a esperarche. E eu que pronuncies o meu nome. É que os homes sodes tan torpes que non entendedes nada? Volves ocupar o teu sitio coa inxenua elegancia dunha Audrey Hepburn en Almorzo con diamantes. Vas conseguir que volva fumar. E iso non cho perdoo. Outra vez o meu nome silenciado. Exaspérame o meu ofuscamento. Que elixo? Pero é hai algo que elixir? Téndolle a man para comprobar que quere compartir o meu espazo. Colócaa, fláccida, descosida e laxa, sobre a miña. Segue xogando cun cornetín de pano de mesa mentres coa outra man guasapea con alguén descoñecido para min. Estará a concertar unha cita ante miña dilación? E por riba sorrí. Volve a rixidez ao súa faciana e por fin mírame. Tes cinco minutos para decidirche. É o tempo que tes para unha mordedela amorosa. De súpeto, unha iluminación. Vénme á memoria aquel sitio no que intercambiamos os móbiles. Seguro que queres ir aí? Outra vez ao mesmo sitio? Esa é a túa actitude ante a vida? Repetir? Bo é sabelo, xa que a min desagrádame moitísimo reincidir nos erros. Toma xa! O noso é un erro. Ante tal feito, lánzome sen paracaídas e ofrézolle unha noite sen catálogos. Que queres dicir? Iso gústame. A treo. Poñémonos a andar e cando lle apeteza a un dos dous entrar nun lugar o outro o fai sen buchicar. De acordo. Prepárache. Aquí? Non me ensines o que xa aprendín, disme mentres me bicas nos beizos.

18/03/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

DECÁTATE DUNHA VEZ

―Resúltame máis doado perdoarte que esquecerte, díxolle sen levantar os ollos do cinceiro que a modo de güija, situado entre os dous, pretendía manter en contacto os seus espíritos. Tes tal poder sobre min que non son capaz doutra cousa que non sexa desexarte. De noite e de día. A calquera hora. En calquera momento. Nunha reunión, mentres charlo coas miñas amigas ou nunha situación tan pouco fascinadora como amasando croquetas.

―Iso non llo digas nunca a un home, muller; reprocháballe constantemente unha compañeira de traballo que servía de pano de bágoas cando o silencio apoderábase do seu móbil. É unha declaración de tanta submisión que ata o menos aproveitado interprétao como un “fai o que queiras comigo”.

―Debes facerche respectar, espetáballe outra compañeira que estaba ata as orellas de que a fronteira do xoves ao venres convertésese nun alude de queixumes e queixosos prantos.

El sorriu querendo agochar un oufano egoísmo que bulía no seu interior. Era un pracer que xa experimentara noutras ocasións. Mirouna coa idea de manter unha equidistancia entre os seus pensamentos e as súas actuacións. Pero foille imposible. Enseguida lanzouse a furgar no seu interior cunha obscena intención: prolongar o sufrimento emocional nunha muller cativa e estartelada. Sigamos co xogo, recreouse el.

―Non me estraña, exclamou deixando escapar un hálito de petulante orgullo. Colocouse con suma delicadeza os puños da camisa para que non sobresaísen en exceso das mangas da chaqueta. Incomodoulle que a camisa empezase a exteriorizar unhas engurras que o vendedor lle había asegurado que nunca sairían á luz. Noutras ocasións, este pueril motivo fora xustificación suficiente para esgrimir o seu peor carácter. Nesta ocasión reprimiuse sorprendentemente. Cun xesto de autoadoración disparou o seu verborrea sobre unha muller que estaba indefensa.

―Non debes facer caso do que che din as túas amigas. Son envelenadoras de lugares idílicos como o noso. Non te dás conta que vivimos nun locus amoenus, nun afortunado sitio no que ti e eu recreámonos continuamente?

―Gustaríame saber que é o que fas cando non estás comigo. O teu mundo é un grandioso misterio para min.

―Descanso e prepárome para ti.

―Pero, María, como es capaz de crerche tal sandez. Iso é mentira. Non hai ser humano que se poida crer tal declaración. É un fatuo Casanova que só busca que che axeonlles no seu reclinatorio para que te inmoles na súa presenza.

―Pois eu si mo creo.

―E a cantidade de veces que che chegaron innumerables comentarios sobre os sitios, e as compañas, nos que foi avistado o teu inmaculado doncel? Fixeches algo por comprobalo?

―A súa palabra para min é suficiente. Di que sodes unhas difamadoras, unhas maledicentes, unhas inxuriadoras, que só pretendedes, como vos atopades máis soas que un sen teito, meter merda na nosa relación para que salte polo aire, e deste xeito asociarme ao voso club, o das mulleres solitarias e amargadas.

―Non debes caer na trampa. Unha vez separados, espoliados, o seu camiño ―o das túas amigas― será limpo e diáfano. Debes mostrarte forte ante elas e estar sempre ao meu lado.

Ninguén entendía como esta muller, exitosa no seu traballo e clarividente á hora de tomar importantes decisións no ámbito laboral, arrastrábase de tal modo ante un home tan egocéntrico. As súas amizades e a súa familia eran claras á hora de cualificar a súa situación; e algunhas das súas compañeiras de traballo, cunha dilatada carreira sentimental, plantábanse ante ela coa esixencia amigable de que “isto ten que terminar”. A máis dura era a súa compañeira desde os tempos escolares, que levaba un carrusel interminable de experiencias amorosas, e que por iso se vía na obrigación de previla ante un home que era un depredador máis que un ser humano.

E ela volvía á mesma xustificación.

―Son feliz ao seu lado. Faime esquecer a miseria que asolaga a miña vida.

―Pero como che vai a facer feliz un home que só pensa na súa imaxe, que non ve máis aló dunha marca de roupa no seu carné de identidade, que non ve máis aló de satisfacer os seus instintos máis primarios con calquera muller, que non te respecta o máis mínimo.

―Repítoche, nunca, na súa presenza, deume motivos para mostrarme celosa, e ti sabes que o son máis que o Leonardo de Vodas de sangue.

―Pero chegáronche mil historias. Ou non lembras? Non che interesan. Aínda lembro a literalidade das palabras da última acusación: non ten ollos, ten dúas babosas que se pousan no teu corpo e non se despegan. Mírate como un vello verde ao que só queda a posibilidade de contemplar con ollos de voyeur pervertido os corpos xa inaccesibles para el.

―Esa muller só quería levarllo á cama.

―É mentira e ti sábelo.

―É verdade e eu seino.

―Palabras del, non?

Silencio.

―Eu só sei que cando estou con el non soa o seu móbil e non mira nin se insinúa a ninguén.

―Creme, muller, só vivo para ti. Queres inspeccionar o meu móbil? Déixocho. Tómao. Xa verás como non hai chamadas estrañas, xa verás como todo está en orde. Mellor, lévacho. Porque as túas amigas dirán que todo isto é un teatriño previamente bosquexado. Lévacho esta semana e poderás comprobar que non me chama ninguén, que só estou para ti.

―Que incauta! Co fácil que é manexar dous móbiles!, argumentáballe o seu mellor amiga.

O órdago e o breve discurso causaron un efecto fulminante nela. Sentiu ofendida ante tal bárbara proposición.

―Estás cega, muller, estás cega. Todo isto é unha estrataxema para que ti reacciones do modo que el ten previsto. Non te comprendo. Manexas á perfección centos de miles euros en orzamentos arrevesados e complexos, pero es incapaz de ver como un home está a manexarte día a día por medio de trampas e artimañas.

Unha finísima e case imperceptible lámina de suor cubría a súa fronte.

―Creo que debemos cambiar de sitio. Este lugar, a esta hora, énchese de lascivos, libidinosos e impúdicas ninfómanas.

―Ves como me protexe. Non quere que frecuentemos lugares de promiscuidade e heteroxénea sexualidade cambiante, como di el.

―Pois eu dígoche que os coñece e moi ben.

―Murmurios, tan só murmurios. O teu ben sabes que unha muller cando quere facer dano é máis letal que un tsunami. Que fácil é dicir que viron a tal persoa entrando nun garito de mala morte! Colócanlle o sambenito e xa polos séculos debe levalo como unha letra escarlata.

―Deus, que muller!

―Na súa casa non hai fotos de mulleres, non hai roupa que non sexa súa nos armarios, non hai indicios do sexo feminino por ningún lado. Nada de nada!

―Pois, polo que ti contas, debería cheirar a ti.

―Filla, se non é por exceso é por defecto. O caso é sempre poñerlle un pero á miña relación.

E o seu mellor amiga, a do colexio, a que compartira con ela os desgustos da separación traumática que vivira  fai quince anos, a que fora o seu pano de bágoas cando o paro esnaquizábaa con lacerantes poutadas, a que a acompañou e coidouna no seu últimas tres intervencións cirúrxicas, a que a guasapeaba con deleite e fruición mentres estaban soas nas súas respectivas casas, a que era cómplice das súas preocupacións e inquedanzas máis íntimas, a que se alborozaba á vez que ela cando o formigo amoroso deixábaas exhaustas, a que… Esa! Despois de respirar con vehemencia ensartoulle en metade das súas cellas a seguinte frase:

―Pois, decátate xa dunha vez. Levo un ano saíndo con el.