24/06/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

PROFESORES

(Isto é unha versión galega do monólogo homónimo de David Guapo. Grazas.)
Cando me preguntaban de pequeniño:
─E ti que queres ser de maior?
Eu sempre contestaba:
─Médico, avogado, policía, xornalista… Ata recordo un día que dixen pallaso da tele. Meu case se enfociña no chan.
Imos, que o que eu quería era saír nunha serie de televisión, quería ser famoso custase o que custase.
O que nunca dixen foi «profesor». Si, porque no colexio mola todo menos os profesores: hai randeeiras, plastilina, balóns, nenas para tirarlles das coletas… Pero ti chegas alí e tes que poñerte a escoitar a un señor, sen coletas, ao que pagan para que che ensine cousas que a ti non che interesan o máis mínimo. É coma se os teus amigos organízanche unha despedida de solteiro e contratan a Eduardo Punset para animar o cotarro. Soporífero!
Cando os nosos pais mándannos ao colexio non saben en absoluto o que fan. É a desmitificación total deles. Porque, antes de ir ao cole, ti crías que o teu pai era Deus: «O meu pai sabe facer ariños co fume do cigarro… E dálle cinco toques ao balón sen que se lle caia… E voa… E bebe sen mover a lingua dez vasos de auga».
Pero logo dásche conta de que non. De que Deus… é a seño. E chegas a casa:
─Pois dixo a seño que fumar é malo… E que o fútbol embrutece ás sociedades, nos aliena e afástanos dos verdadeiros problemas que nos aturan… E que non voas. Díxoo a seño. E que beber tanta auga dun grolo escarállache a gorxa. E o teu pai calado como un morto tragándose o fume nun mar de convulsións espasmódicas oíndo de fondo a pousada frase de «díxoo a seño».
Para ti, para nós, por entón, dicir «Díxoo a seño» é como dicir «Díxoo o Papa no Vaticano as doce da mañá».
E é que para un neno a seño ten superpoderes. Está a escribir na lousa, e de súpeto di:
─Juanciño, cala.
Sen darse a volta! Carafio! Coñécenos pola voz. Imos, fai uns milagres que nin Xesús! Porque Xesús convertería a auga en viño, pero é que a seño… a seño colle azul e amarelo… e fai verde!
E, claro, namóraste perdidamente dela. Que lle vas a facer! Ademais, non para de darche esperanzas! Mándache a por xiz! Átache os cordóns! Cúrache as feridas soprando! Pois iso: que o único que desexas é que che siga collendo da man e acariñándoche o floco. Xa que non se pode outra cousa.
Logo empeza o das pernas. Pois iso. Fosen  como fosen, había que velas o máis preto posíbel. Pasabámonos o día tirando o lapis ao chan e recolléndoo. Por que se cren que os nenos están todo o intre sacándolle punta ao lapis? Non é porque escriban moito, non,  é porque se lles despunta de tanto tiralo. Bo, se facía falta, tirabamos ata a pluma da comuñón, o que fose. Se ata recomendei ao conselleiro de Educación que puxera publicidade institucional nas medias. Por exemplo: «Non ás drogas».
Pero chega un día no que che cambian á seño por un profesor para cada materia, cada un co seu alcume: o Coello, que ten uns dentes xigantes; o Lámpada, que ten unha cabeza xigante e crese cheo de ideas brillantes; o Lequio, que ten… acento italiano e crese un auténtico dandy; o Paquete, porque sempre o tes encima e é moi pesado.
Había un ao que chamabamos o Enrollao. Eu creo que en todos os colexios hai un enrollao. É ese que chega o primeiro día e di:
─A min, nada de vostede, tíos e tías, a min chamádeme Carlos.
É o que nos leva a ver a fábrica de chocolates Elgorriaga… o que te chama «colega, tronco, campión»… Pero a metade de curso, de tanto colegueo, aquilo é un desenfreo e a clase parece Sálvame. E entón ponse serio e empeza a falarche de vostede. E faslle o mesmo caso que lle fan a Xurxo Xavier Vázquez: ningún. É normal, despois de ser colegas e ter compartido chocolate…
Tiñamos outro que era o Amargao. Todo o día poñendo ceros. Este entraba en clase, e no canto de bos días dicía:
─Fernández, un cero. E van dous esta semana. Xa ten a bicicleta. Pronto, a Volta Ciclista, o Tour e o Xiro xuntos.
E encantáballe ausentarse e deixar a un apuntando na lousa aos que falaban.
─Xavier, unha cruz por falar!
─Pero se eu non estaba a falar.
─Uh! Outra! A un compañeiro chamábanlle o Viacrucis, pola cantidade de cruces que reunía cada vez que se ausentaba o profesor.
Que obsesión con que os nenos non falen! Os amargados son como as hemorroides: hai que sufrilos en silencio. E, ademais, que pretenden ao poñer a un neno apuntando aos seus compañeiros? Formar chifretas? Así empezou Xudas: poñendo cruces e sinalando!
Pero, para compensar, en todos os colexios hai unha «tía boa», unha profe que está como un queixo. Aínda que non nos entusiasmemos, eh? Para ser profesora «tía boa» non fai falta nin ser tía nin estar boa, din os estudantes. Só hai que levar vaqueiros e dar Música, ou Plástica, por exemplo. Imos, que se a Obregón fose profesora de Música, non lle fixese falta operarse tanto.
E á profesoratíaboa sempre se lle inventa un conto. No fondo, hai que machucala. No meu antigo colexio dicíase que estaba leada con Galván, o chulo de Educación Física, que era un tío que estaba todo o día co pito na boca e tocándose os bíceps.
─A facer flexións, pi, pi, pi! Veña, Fernández, unha máis! É que non lle pon vontade… É que o vexo un pouco zambullo?
E ti pensabas: «A este gustaríame a min velo coa profesora de Música onde eu me sei… Ela, co chifre na boca: pi, pi, pi! Veña, Galván, un máis…! É que non lle pos vontade! É que che vexo un pouco zambullo!».
Pero esta época pasou. Os profesores xa non poden facer todo aquilo que eles consideran que deben facer en clase. Agora os que fan o que lles dá a gana son os nenos. E así nos vai no ensino. Si, porque coñecen os seus dereitos; e se o profesor pregúntalles teñen a resposta axustada a dereito:
─A ver, Adrián, o sistema Penibético.
─O sistema que…? Non falarei se non é en presenza do meu avogado.
E que non se lle ocorra ao profesor abrirlle expediente… Porque o neno espérao na rúa e ábrelle a cabeza ou lle racha as catro rodas do coche ou lle quita a noiva se cadra.
E por iso o tipo de profesor que máis abunda é… o Acojonao:
─Parécevos que poñamos un control de Literatura o martes?
E todos:
─Non!!!
─Vale, vale! Pero ledes e facedes un traballo da Colmea, eh?
E todos:
─Nooooonnnnnn!
─Bo, pois… polo menos vedes a película…
─Noooonnnnnn!
─Pois, pois… comede mel, que é moi sa e moi recomendábel para o intelecto.
─Nooonnnnnnn!
─Pois vede o Gran Irmán, que está cheo de nugalláns, eh?
─Siiii!!!
Como di don Diego no Si das nenas: velaquí os froitos da educación. (Esta derradeira frase é miña).

17/06/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

OS CHEIROS

“Nunca me sentín tan desvalido como cando era novo,
atopábame só cunha muller,
e chegaba ata min o seu perfume.”
(Autor descoñecido)

Hoxe toca falar dos cheiros.
Os cheiros. Sempre os cheiros. Pero non os nauseabundos e os vomitivos. Non. Eses non. Eses, directamente ó lixo. Tanto me ten. Hoxe quero falar dos cheiros sedutores, exquisitos e pracenteiros. Eses cheiros que me perseguen desde hai anos coma se levase unha cruz aromática no nariz. Cada vez que me cruzo na rúa cunha muller, inhalo o seu perfume e, instintivamente, fago unha viaxe fragrante e balsámico. Nunhas ocasións ao meu pasado ─é coma se quixese recuperar eses aromas que me deixaron unha pegada indeleble alá polos meus… menos anos─, noutras a un destino por min descoñecido, pero arrebatador e electrizante.
Algúns dirán que é un desenfreo deshonesto, un deslavamento pueril ou a maior das indecencias masculinas.
Seino. Pero este son eu.
Teño a teima de cheirar, sen que elas decátense, ás mulleres que pasan polo meu lado ou que permanecen durante un tempo na miña compañía. Olfacteo, no significado da palabra máis limpo que exista, o máis rápido que podo, e alcanzo a gloria humana vendo como o aroma chega ao meu estómago, como alí estoupa e desencadea, sen máis, no meu interior, un estado de deleite e compracencia infinitos. Acción honesta, efecto libertino. Non sei se son secreción de feromonas ou simplemente a explosión dunha sensación irrefreábel.
Non lles vou a facer aquí unha eterna relación dos meus cheiros favoritos. Non. Soamente vou falarlles dos catro que levo gravados no meu armazón memorístico desde que por primeira vez puxen o meu olfacto nas mulleres que me cruzaba pola rúa ou me atopaba en calquera outro sitio. Son a miña táboa bíblica dos cheiros.
O primeiro é o cheiro a rosa de Bulgaria. Non sei, pero aínda o gardo na memoria cando, na sala de espera dun dentista vello amigo do meu pai, na céntrica cale Perigos ─vaia nomeciño! ─, hai moitos anos, pregunteille coa ousadía da preadolescencia que perfume levaba posto. Ela era unha muller nova, repousada e sabedora de que posuía unha beleza cegadora. Díxome, como unha Cleopatra rodeada de velas perfumadas con aceite esencial desta flor: Rosa de Bulgaria, a flor das emperatrices. Deixoume apampado, convulso e abraiado. Recordo que foi unha sesión indolora. Nada do que furgara aquela tarde na miña case inocente boca fixo a menor madeixa no meu sublime estado de pracer más que excitante.
Despois está o xasmín. Unha terraza madrileña, nunha noite de verán, parecía espolvorexada con minúsculas partículas desta esencia. Eu descoñecía dita flor, pero unha boa amiga púxome ao corrente enseguida. A dona do lugar era unha muller que, misteriosamente, non se deixaba ver; pero que todo o mundo sabía que alí pasaba as noites, oculta tras un biombo de cristal biselado. Iso facía que aquel fose un lugar de irreprimíbel peregrinación festiva. Todas as mesas estaban colocadas con detido estudo no medio dun fermoso círculo de flores e plantas. O certo, contan aínda hoxe en día algúns, é que quen visitaba esa terraza experimentaba no seu interior os efectos florais, cálidos, froiteiros e sedutores dese lugar tan ben aromatizado. A dona, descoñecida e anónima, pero eficiente, previsora, coidadosa e emotiva, non quería que os visitantes esquecesen xamais o local no que quizá xurdira unha atracción incontido. Por algo na India  chaman ao xasmín a “raíña da noite”.
E xa non falemos do xel de baño elaborado con mazá verde. Non a da discordia, non. Lembremos. Eris, a deusa da discordia, ferida por non recibir invitación a unha celebérrima voda, mandou ao banquete unha relucente mazá e un sobre no que indicaba que a mesma era para a doncela máis bela da festa, o cal desencadeou unha guerra. Esa non. Senón a mazá tersa, olorosa e de pel brillante, que convida á fidelidade, como aquela lenda medieval que dicía que se a muller durmía cunha mazá entre as pernas e o día seguinte era compartida co seu home, leste era fiel para sempre. Creo que poucos nos podemos resistir a unha pel hidratada con crema de mazá verde, manteiga de karité e aceite de jojoba. Un imaxínase a acción de estenderse pola pel a mencionada crema hidratante como unha cerimonia pausada, glamurosa e chea de sensualidade. Ai, aquela compañeira de COU que coa súa soa presenza era capaz de alterar o carácter do máis sereno dos seus amigos! Entres estaba eu, o eterno namorado.
Por último, o cheiro a sabas limpas e recentemente pasadas o ferro. Iso, si, despois de usar un deterxente e un suavizante ben olorosos. Se é posíbel con base de xeranio e hibisco. A pel da muller impregnada deste aroma pola mañá na cama, no autobús ou no metro, entre o xentío, convídache a soñar coa ‘imposíbel realidade’ de ter como compañeira de traballo a Scarlett Johansson, segundo algúns a actual Marilyn Monroe. Sexy e espectacular, Scarlett Johansson parece recuperar para o público actual as curvas, o glamour e a sensualidade clásica  característicos do Hollywood dos anos 60. Ou mellor Raquel Weisz. Din algúns dos meus amigos que non, que Jennifer Lauwrence. Outros que Alexandra Daddario. E o meu querido veciño do quinto, que é un doado ligón, que Gisele Bundchen. O certo é que aquí cada debe poñer a quen queira. E xa está. Non pelexemos máis.
Tamén me gustaría falar, estamos no verán, do cheiro a area e praia; pero iso, outro día. Non aturo máis pracer.

10/06/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

MEDIAS DE NAILON

A empresa americana DuPont fai sete décadas lanzou ao mercado o complemento feminino máis famoso e suxestivo dos últimos cen anos: as medias de nailon. O nylon day concretouse no 15 de maio de 1940. É dicir,  acaba de chegar a unha idade máis que respectábel ese accesorio venerado pola maioría dos humanos e certamente minusvalorado por uns poucos mortais. Para os homes, artigo sedutor e xerador de inconfesábeis soños, sobre todo se son negras e de cristal; para as mulleres, un simple complemento que dá máis quebradizos de cabeza que momentos de pracer estético. A media transforma o atractivo encanto da muller nun obxecto de arte e beleza sensuais. E xa non digamos se vai acompañado dun zapato ou dunhas sandalias de tacón alto! Como dirían os de verbo afectado e superferolítico, Caprice de Dieux, Caprice des anges ou Antollo de Deus. Uns fermosos zapatos femininos son o mellor amigo dunhas medias de nailon. Aqueles e estas revisten de feitizo, tentación e encanto a figura feminina, e a súa mera contemplación perturba os sentidos coma se diante dunha Carolina rubendariana ou dunha gatubela ou catwoman estivésemos.
A orixe da palabra non ten nada que ver coa fusión das primeiras letras de dúas das tres capitais máis emblemáticas por entón da moda: New York e London. (A outra, París, indubidabelmente). Tampouco é certo que a orixe estea baseado no acrónimo de ‘Now You Lose Old Nippon’, algo así como ‘perdestes, vellos xaponeses’, en clara alusión á Segunda Guerra Mundial. E si coa evolución fonética da primeira voz (Norum), que por deformación foi cambiando en Nuron, Nulon, Nilon e no definitivo Nylon, castelanizado en nailon.
Moitos/as estrañaranse de que trate este tema neste blogue, pero os/as que ‘algo’ coñécenme xa saben da miña paixón por tan rozagante peza feminina. Falar delas, contemplalas, ou simplemente intuílas, e de forma súbita vénme á memoria o cinema. Bo, mellor devandito, unha sucesión de inmorredoiras escenas como relóstregos que iluminan a miña laxa e feble memoria. Cando en conversacións en ambientes de confianza xorde o tema das medias de nailon resúltame imposíbel non mencionar tres escenas de tres películas nas que este complemento feminino é esencial protagonista. Son tres escenas que aínda brillan na miña retina coma se fose onte mesmo cando as vin por primeira vez.
A primeira escena pertence á película A gata sobre o tellado de zinc (1958), filme baseado na obra teatral A gata sobre o tellado de zinc quente do estadounidense Tennessee Williams coa que gañou o Premio Pulitzer no ano 1958. Maggie (Elizabeth Taylor) é unha muller que ama profundamente ao seu esposo e tenta reavivar a chama da paixón entre ambos, aínda que só recibe del frialdade e indolencia. Margaret cámbiase de maneira incomparábel as medias diante do seu marido, o inmutábel e ebrio Brick (Paul Newman). Con saia cinguida marcando cadeiras e cintura, senta, quítase os stilettos (zapatos de tacón fino e longo), pero deixa sensualmente o pé en punta coma se aínda tivese zapato. Lentamente ponse as limpas. A nós resúltanos imposíbel ver a liga, pero si que a podemos intuír. Ese é o encanto do sensual e erótico fronte ao pornográfico. Pracer imaxinativo supremo. A escena treme pola terríbel carga sexual que destila. Aquí, tras esta secuencia, os críticos comezan a dubidar da condición sexual de Paul Newman (Brick) na película.
Para a segundo escena debemos viaxar a Italia. Sofía Loren en Onte, hoxe e mañá (1964). Cun corpiño negro, e apoiando a perna esquerda na cama, desposúese pausada e por etapas das medias cunha sensualidade que ninguén ata hoxe en día foi capaz de superar. Con lentitude, con mimo e con ‘afán educativo’. Invitación ao sentido do tacto en grao sumo. En Chile non esquecen este mito mundial da sétima arte, xa que as sensuais curvas que mostra en diferentes escenas desta película sonlles lembradas todos os días pola súa semellanza coas que manifestan unhas locomotoras italianas que percorren diariamente multitude de vías do país que viu nacer aos grandísimos poetas Gabriela Mistral e Pablo Neruda.
A terceira película é O graduado (1967). Filme que me impactou excesivamente cando o vin por primeira vez. A perna da sra. Robinson (Anne Brancroft) enfundada nunha media negra de nailon enche a pantalla, mentres o aparvado Benjamin (Dustin Hoffman) queda embobado e azorado ante tan improvisada carga de forza erótica. Este xesto da sra. Robinson móstranos a unha muller sensual e esbullada pola vida, vivindo as cinzas dun amor conxugal que afoga día a día na bebida; e que ao descubrir a incipiente adultez de Benjamin, salta sobre el como unha gata salvaxe. É como o salto desde un tren en marcha. Salto que a levará a vivir unha situación na que ela soña con poder  restaurar a paixón que aínda arde nas súas entrañas. Fogosidade canicular que non lle fai sentir medo ao fracaso total, nin temor á soidade que xa lle devora a maior parte da súa existencia. Ela está convencida (máis ben, autoenganada) de que unha vida chea de desexos tórridos aínda latexa no seu interior.
Ninguén, nin a incontida beleza de Mónica Bellucci en Canto me amas?, nin a concupiscente Stone coa súa frugal e explícito cruzamento de pernas en Instinto básico, nin a fariña e as suores de Jessica Lange e Jack Nicholson no Carteiro sempre chama dúas veces, nin Kim Bassinger en Nove semanas e media, nin o orixinal encontro erótico de Delicatessen, alcanzou a anterior efervescencia sedutora.
Nos anos sesenta aterra no mundo feminino o panti, pero ningún fermosura de hoxe en día pode chegar, poñéndose uns pantis, á lubricidade das actrices das mencionadas películas. O panti será cómodo, lixeiro e práctico, pero morre na comparativa de peza sensual coa media de nailon tradicional.
Se en 1981 o grupo británico The Buggles lanzou ao mercado a famosa canción O vídeo matou a estrela da radio (Vídeo killed the radio star) hoxe podemos parafrasear que nos tolos anos sesenta o panti mandou ao ostracismo, por non dicir que matou, á media de nailon nunha cerimonia chea de cretina practicidade.

03/06/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

BÚSCOTE

Queriámonos nunha dialéctica de imán e limadura, de ataque e defensa, de pelota e parede.
(Rayuela, Xulio Cortázar).

O amor é un Lázaro perenne: cando apenas morreu, resucita.
(Amado Nervo).

Búscote desesperadamente e non te atopo. Dixéchesme onte por teléfono nunha conversa que agora mesmo non sei como cualificala. Despois de varios días dun escrupuloso silencio o meu teléfono espertouse a iso das doce da noite. Nunca vin latexado máis acelerado que o meu mentres me dirixía cercelleiro e sonolento cara ao aparello. O soño no que andaba no bico dos pés era farto pracenteiro, pero moito máis foi saberte alén do fío telefónico. As túas primeiras palabras soáronme a puerís desculpas por realizares a devandita chamada a hora tan intempestiva. Notei a túa voz artificial e prestada, non era o timbre decidido, concluínte e resolto doutras veces. Pulsaba en ti certo nerviosismo, coma se sospeitases que te ías a atopar cunha resposta adversa e perniciosa para a túa saúde anímica. O comezo da conversación fíxome viaxar aos nosos primeiros arrodeos amorosos, a aqueles días nos que nos librabamos de calquera obstáculo e entregabámonos sen medo a vivirmos o mundo con exultantes acometidas e descaradas verdades. Tartamudeabamos mentres nos espiamos espiritualmente e as nosas mans tropezábanse de continuo cando queriamos alcanzar o vaso que repousaba testemuñal sobre a mesa daquel escarallado café. Pero, José María, volvamos, por favor, á conversa de onte, a ese medo que intuíches, a ese espanto que adiviñaches. Estabas en tal estado de desacougo que me pareceu que non che importou mostrarte desamariñada, pouco crible e algo persuasiva. Quixéchesme convencer de que chamabas porque así cumprías cun acordo, tácito segundo as túas palabras, auspiciado por ti e corroborado por min cando respondín co silencio a tan impúdica carta. Penso que a túa inquietude viña das túas ansias por saber de min. Descubrín, por fin, que o que máis che aparva é non ter noticias miñas. E eu empecei a actuar no mencionado enderezo. Por uns segundos crinme o dono do casarío, pois ti eras a que sufrías coa miña actitude tarabela e estricada. Fíxache ao que chegamos! Eu, que morro por escoitar a túa voz, actuando cal adolescente resentido e infrinxíndoche un castigo que me produce unha dor inaudita. Falamos de puerilidades, dos nosos respectivos traballos, da situación actual, de historias pasadas. Ata que te envorcaches nun torrente de enquistadas preguntas: Como se chama ela? Cando ma vas presentar? Que idade ten?… Para non ser escravo das miñas palabras gardei silencio. Administreino como un auténtico usureiro. Veume á memoria o personaxe galdosiano de Torquemada, quen con recia man sabía administrar, cheo de impudencia, as súas propiedades. Así manexei eu o meu silencio. Non me importou en absoluto descubrir que estabas a padecer excesivamente por iso. Na miña memoria lembreiche a multitude de veces que ti me fixeches sufrir cos teus desplantes ou co teu reservado sixilo, como lle chamabas aos teus silencios telefónicos. Desculpábaste por entón con que estabas posuída pola tolemia da vida, e que non podías baixar dun tren que era un pesadelo para min. Aínda lembro o teu xesto revellado e as túas palabras adustas cando, en máis dunha ocasión, pedinche que non máis mísiles na nosa esfiañada relación. Quererme é un castigo, dicíasme mentres sorrías chea do feitizo doutro vento do que me negabas a súa existencia. Onte pola noite descubrín, algo enferruxado, que a túa doenza non se cura máis nada que coa miña presenza. E así será, mentres eu queira. Bo, todo isto penseino, non fun capaz de dicircho. Nestes momentos non teño outro oficio que o de descubrir á muller que escondes e que non me queres presentar. Tan espida e sincera intención deixoume un pouco descolocado, pois non estou afeito a tanta franqueza pola túa banda. Sabes? Ensináchesme a non dicir a verdade. O amor con celos esperta, dicía Lope de Vega. Así que afronta a situación o mellor que poidas, que eu non penso falar por agora. Ti convertícheste no meu proxecto, dixéchesme desesperada e abatida. Estás aí, José María? Si, muller, eu non teño a nefanda costume de colgar o teléfono cando estou a falar. É que estou cansada de estar soa. Maléfica confesión. Deixémolo aquí, que che vas a arrepentir mañá de todo o que estás a dicir. Adeus.

27/05/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A CANCIÓN DO VERÁN

Chega o verán. Polo menos aquí,  neste Madrid abafante polo día e fervedeiro polas noites. Chega o verán e xa estamos dispostos a ser quen neste mundo de cancións populacheiras e ateigadas de notas e letras deslabazadas i eslamiadas.
Para min a canción do verán debe ter tres compoñentes básicos: un, estético, marcado pola vulgaridade, a simpleza e o rechamante. En segundo lugar, o temporal, que vén caracterizado pola brevidade do éxito, especialmente circunscrito ás semanas do verán. E o terceiro, e máis destacábel, o factor persoal. Se a canción non vai asociada a unha inesquecíbel vivencia, rexeitámola por charramangueira, estrafalaria e, talvez, basta. Non debemos buscar nela calidade. O esforzo sería van. De feito, cada un ten unha canción do verán no seu máis ou menos repleta equipaxe de emocións. Ou non nos estraña que cando falamos do tema con alguén, sexa amigo ou non, o noso interlocutor non lembre en absoluto nosa coñecidísima canción do verán? Dinos que nos deixemos de larpeiradas e que a verdadeira é a súa, aquela, si, home, aquela que dicía? E aí vémonos, uns e outros, cantarexando, nunha pueril disputa, esa inesquecíbel canción do ano?
Xa toca falar da miña.
Transcorría o verán do ano taitantos, como todos os da miña adolescencia en Galicia, marcado por un periplo de acontecementos festivos. Despois dun gozoso itinerario de romarías, a última á que tocaba asistir era a de San Ramón, no lugar do Tremo (Os Ánxeles, Brión, A Coruña). Por iso tiña un sabor agridoce sempre. O final do verán xa mordía os nosos soños. Recordo que tocaba unha orquestra moi coñecida por aquel entón. Unha das características das romarías galegas era (e é) a presenza de orquestras interpretando, con desigual acerto, as cancións do momento. Foi a primeira vez que no verán bailei lento cunha moza máis dunha peza. A música marcaba, realmente, un ritmo máis alegre, pero era certo que a moza requiría cadencia e parsimonia. Ela nin se inmutou ante min case imperceptíbel movemento. Adaptouse sen rechiar. Unha complicidade case ancestral invadiunos. Coa canción Feira dos Puntos eu experimentei por primeira vez que os momentos que queremos que se fagan eternos son cruelmente efémeros. Non esquezo a letra, non esquezo o aspecto horripilante do cantante, e moito menos os desacompasados e forzados pasos que daba o vocalista portador duns zapatos cuns tacóns que moito lle teñen que envexar as alzas de hoxe en día. Pero naquel instante aquilo pareceume irrelevante e, como dicimos en Galicia, importoume un carallo mentres durou a canción. Aquel día vivín unha pequena historia de pouco máis de tres minutos que aínda se arrola en min. O que alimenta, máis se cabe, esta nostalxia por aquela canción do verán é a dúbida de se ela tena presente como eu. Non se aguantaría o desengano de verme esquecido por ela. Aínda que teño a certeza de que lembra moito mellor que eu aqueles indelébeis minutos. Que triste debe ser decatarse de que unha canción nada para dúas só é lembrada por unha das partes! O certo é que cada vez que a vexo, e iso ocorre de pascuas en flores, permanezo en silencio como o convidado de pedra e soño esa mesma noite que retorno espido de prexuízos aos verdes anos da miña adolescencia.

20/05/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

O ENSINO E MAILAS FOTOS

A professor is one who talks in someone else’s sleep
(Un profesor é alguén que fala no soño de calquera)
(Wystan Hugh Auden, 1907─1973)
(Poeta inglés)
Sei que é un lugar común falar das vacacións dos profesores. Xa para magnificalas de forma desmedida, xa para xustificalas con toda clase de argumentos, algúns puerís. Contan as linguas de dobre fío que a Comunidade de Madrid está a estudar trasladar os exames de setembro a xullo e, deste xeito, dar inicio ao curso académico o 3 ó 4 de setembro. Bo. Deixémolo aí. Cando sexa, xa falaremos diso. Certo é que nunca nos poñeremos de acordo os que vemos necesarias as vacacións por moi diferentes motivos e os que ven nelas un auténtico letreiro de ociosidade. Cando xorde este tema de conversación, sobre todo nas vésperas do devandito período, os profesores encollémonos coma se sufrísemos unha contractura emocional. E xa non digamos cando oímos a letal e reiterada frase: Que ben vivides os profesores! Esta cantarea é dardo envelenado para nós, os ociosos máis improductivos do tecido laboral da nosa querida (e odiada) pel de touro. Pero, tranquilos, que hoxe non vou facer unha minuciosa análise comparativa das horas traballadas con respecto a outras profesións. Caeríaselle a sombraxe a máis de un! Non. Non é tempo diso. É tempo de que a xente valore o diferente que é traballar con persoas en proceso de formación a traballar con computadores. Estes non precisan descanso psicolóxico, mentres que os mozos si. A mellora da educación non radica en prolongar o calendario escolar durante o asfixiante mes de xullo mentres durante nove meses levouse a cabo un sistema educativo que empecina ao adolescente na medianía intelectual e no desaliño do estudo. Iso é prolongar a agonía duns parámetros que non fomentan en absoluto o traballo e o afán de aprender, palabras que hoxe teñen connotacións rancias e ‘carcas’. Tristeiramente, o labor do profesor está a converterse  nunha tarefa moi pouco edificante e sumamente descorazonadora. Gran parte do tempo dedicámola a cumprimentar toda ese ‘aparato burrocrático’, que, no meu caso, é esixido pola Comunidade de Madrid. E todo para evitarmos o fracaso do alumno. Loable tarefa! Pero ninguén fala das camballetadas anímicas que sufrimos os profesores cando, día tras día, vémonos abocados ao ‘ninguneo’ (perdón polo castelanismo) de parte do alumnado. Podo estar dous ou tres horas buscando un texto no meu estudo para que o lean os meus alumnos en casa e reflexionen sobre el, e ao día seguinte comprobar que o traballaron catro ou cinco. Sei que os alumnos terán decenas de situacións nas que eles sentan ‘inxustamente’ tratados. Seguro. Pero creo que a día de hoxe é o docente o que se atopa máis incómodo e desprotexido para levar a cabo con profesionalidade a súa tarefa.  Noutros traballos o resultado vese case ao instante; en leste, non. Cando marcho á casa, algunhas tardes, fágoo coa sensación de pertencer a unha forza represora máis que a un claustro escolar. Case todo o día mandando calar e pedindo un comportamento adulto na aula. Certo que hai alumnos boísimos, que non dóciles e maínos, alumnos que teñen unha inesgotábel ansia de coñecemento, pero en certos cursos do ensino secundario estes sofren tanto ou máis que nós.
E xa, basta de introdución.
Por que o título?
Miremos un pouquiño ao pasado.
Si, batalliña, amigos, batalliña.
Mentres eu loitaba por revelar unhas fotos, vivín unha desas experiencias que fan que vexamos a nosa profesión con satisfacción e deleite. Estaba de pé fronte a un deses instrumentos informáticos que che entrega as fotos en soporte papel case ao instante despois de premer unha infinidade de teclas e tras seleccionar non sei cantas opcións posíbeis. O certo é que estaba atascado nun paso que non era capaz de executar correctamente, pois me enviaba de novo ao principio, e así repetidas veces. Despois de darlle a non sei cantas teclas e non conseguir nada, despois de acordarme de cada un dos membros da familia do que ideara tal dispositivo, unha man golpeoume con delicadeza as costas e pousouse con primor no meu ombreiro. Sobrecollido, dei un respingo; pero ao instante unha voz substancialmente varuda tranquilizoume:
─Passsa, profe, quere que lle axude?
Quedei sorprendido pola xenerosidade da frase. Ao momento vin que estaba revestida doutra circunstancia para min moito máis gratificante, e é que quen así se ofreceu era un antigo alumno meu. E non dos que se marcharon do colexio falando precisamente marabillas del. Quizabes pola fartanza de tantos anos nas mesmas aulas máis que por outras consideracións académicas ou disciplinarias, que as houbo. Coa seguridade dun home xa feito deume unha aperta e comezou a falarme, como un irrefreábel torrente, da súa época estudantil. Inesquecíbel, profe, inesquecíbel. Que habelencia, que destreza! Mentres me preguntaba por uns e por outros, dáballe ás diferentes opcións que ofrecía a pantalla do aparello cunha rapidez endiañada. Eu contestáballe a duras penas, ao principio, pois quería observar como funcionaba aquel novo sistema de revelado. O certo é que enseguida me desconectei de tales manipulacións, pois me perdín irremediablemente no terceiro paso. Entón dediqueime a conversar con el sobre todo aquilo que lle inquietaba. Mil preguntas sobre profesores e outras mil sobre diversos lugares e anécdotas do colexio. Con sumo gusto fun informando das diferentes novidades que se produciron. Todo transcorreu cunha cordialidade envexábel. El faloume da súa situación laboral e das dificultades que tiña para atopar un traballo estábel. A crise, claro.
O máis gratificante de todo foi que non atopei nel nin un reproche nin unha mala palabra. Ao contrario, todo eran gratos recordos. Incluso as interminábeis reprimendas dos corredores, os exames, os castigos por franquear portas prohibidas, as notas na axenda por non facer os deberes… Non pode ser, díxenlle eu. Que si, profe, que si, que cando nos reunimos uns cuantos só temos bos recordos do cole. Bo, de cando en vez escápallenos algunha cousiña, pero sen importancia.
Despedímonos con outra aperta. El, pleno de vitalidade e futuro un tanto incerto; eu, co meu taco de fotos  reveladas debaixo do brazo. El, encantado por falar comigo; eu, feliz polo noso xordo traballo ben realizado.
Iso, e só iso, mantenme en pé hoxe despois de case trinta anos no ensino.

13/05/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

FLAS DO PASADO

…/… Fomos nubes que o vento apartou, / fomos pedras que sempre chocamos, / pingas de auga que o sol resecou, / bebedeiras que non terminamos …/… Non pararei / ata ver que o meu pranto formara / un arroio de esquecemento abnegado / onde eu o teu recordo afogarei …/… (Non volverei, Chavela Vargas)
Es un ser ruín. Non mereces que chore por ti. E quedas tan tranquila. Certo é que son digno de algo parecido. Non sei se exactamente ese cualificativo. Non son capaz de mirarte aos ollos. Reclámasme unha xustificación ao meu último desprezo. Non levanto a vista do vaso que teño diante de min. Véxome aflixido, desacochado e espido. Este es ti e non ese personaxe que finxes ante todo o mundo con dotes de experimentado actor. E só tes dezanove anos, meu Deus! Que che fixen eu para que me esquezas de modo tan desolador? Nestes momentos, a miña familia non che quere. E agora vésme con esas? Cantas veces falamos deste tema? Si, moitas. Sabes? Es un ave rapina dos sentimentos. Desde o minuto un sabes que a túa familia, que polo visto debe descender da pata do Cid, non me quere. E aínda así seguiches ao meu lado. Es tan curto de miras que non ves máis aló do teu egoísmo. Furtáchesme os momentos da felicidade xuvenil que xamais volverei vivir. Es un usurpador do benestar emocional. Obnubilada pola túa aviltada farfallada, créoche sempre cando me prometes que todo se arranxará. Es imbécil, repíteme a miña nai unha e outra vez. É como todos os homes. Un depredador da virtude feminina. Non iso, non, nai, que nese terreo é un auténtico cabaleiro. Pois entón é un estúpido presuntuoso. Non, miña nai, non; e sabes que non me gusta que fales así. Que queres, filla? Non te entendo en absoluto. Non comprendo que sigas ao seu lado. Mira. Eses olliños que a ti tanto che encandean só falan dun clasismo vexatorio e degradante. Váleche así? Debes comprender que para desfacerme da miña familia necesito tempo. Non é nada fácil. Parece que falas dos Corleone, rapaz. Non che pido que lle deas unha patada aos teus, non. Só che pido que aclares as cousas e decídaste. Só iso. Tampouco é tanto o que che pido. Non consiste en largarme así como así. Non quero romper con eles. Claro, acábaseche o vivir como un señoriño estricado. Esa camisa que luces, ese pantalón, esa carteira cheíña de billetes verdes? Todo iso, ao lixo se segues comigo. Eu son o paradigma da carencia. É co que te ameazan, non? Non me ameazan. Acláranme. Vaia eufemismo! E ti que lles contestas? Claro, quedas calado. Como fixeches toda a túa vida. Un pusilánime de baixa estofa. E todas as túas promesas? E todo o que me dis a min na soidade dos nosos momentos íntimos? Así é como queres vivir? Agora entendo moitas cousas. Moitas. Entendo por que nunca queres que paseemos polo teu barrio. Por que, cando imos ao cinema, tes que elixir sempre ti o local. A casualidade é que sempre está nun barrio descoñecido para os dous ou polo menos para ti. Agora entendo que nunca me contes nada da túa familia. Como todas, respóndesme cando che pregunto por algún acontecemento vivido polos teus. E xa non falemos cando sae á palestra algún tema que toque o noso posíbel futuro! Por iso dásme tantas longas cando che expoño un veraneo xuntos. Agora véxoo todo clarísimo. Lembras cando estivemos a facer plans naquel pub á beira do colexio onde estudamos COU o día que faltou a de Historia? Ti, só peros. Eu, sempre buscando solucións e saltando, chea de soños fantasmagóricos, todos os obstáculos que ti poñías. Non se como non vin aquilo. Que pitoña, Deus! Eu achaquei todas os teus pegas á inexperiencia da situación. Aquel día dixen todo o que pensaba. Claro, pero coa verborrea dun ourive da mentira. Nunca me dis que iso non vai ocorrer. Non. Fálasme cunha retórica que pode interpretarse de mil modos diferentes. É o que penso. Apárvame que aos meus anos fálesme de voda, casa e fillos. Pero se es ti o que sacas o tema. Ah, claro! Para contentarme e logo? Pois iso. Que barallada rancia e de covarde! A túa familia! Tanto che doeu que non te chamase o sábado? Sabes que non, que o que me sentou fatal é que me decatase, por unha terceira persoa, de que ese día tiñas unha reunión familiar. Eu, claro, desentoaba. Ou é que che prepararon un encerramento para ver se te decidías por aquela toliña? Non a insultes. Ela non ten culpa ningunha. Agora moléstaste que fale dela? Fillo, non hai quen che entenda. Cada vez que tes unha festa, mellor conciliábulo de casamenteiros, vacínante contra min. Aláganche de mentiras piadosas, como as cualificas ti, para que se produza o santo milagre da túa reconversión e decídaste por esa pesadenta que só sabe falar das vosas exquisiteces, que, doutra banda, son máis vulgares que a pousada da Maritornes. Rapaz, sincero, rapaz. É así. Á miña idade eu non podo impoñerlles aos meus pais a selección dos invitados. Non podo. Evidentemente que non. Pero si podes dicirlles en voz alta e limpa que tes noiva, que estás a saír cunha moza. Ou non? E ti calas. Deixas que che fagan as beiras, que perviva entre os teus a idea de que aínda estás libre nestes instantes. Iso sería unha badalada para a miña nai. Por Deus, a túa nai outra vez! Pero… non te dás conta que es un secuestrado sentimental? É dun mangoneo malévolo e atroz que che estean chantaxeando emocionalmente coa pesadume que invadiría a toda a túa familia se te decantases por unha moza que non te corresponde. Que é iso? E ti calado! Iso é o exasperante. O teu silencio. Segue mirando o vaso, que de aí non sairás en toda a túa vida. Non entendes que eu son a túa táboa de salvación? Que como cedas neste terreo non sairás nunca da tea de araña que están a tecer á túa ao redor? É peor que un anel de matrimonio. Que dis en casa cando marchas? Non contestas? Non me digas que aquelas inocentes tolerías dos quince anos? Por que calas? Aínda finxes que vas cos amigos a xogar ao fútbol? Isto é de psiquiatra! A verdade é que, pensándoo ben, dáme medo casar, que digo casar!, comprometerme cun tipo coma ti. Cun tío que sabe que o meu nome non se pode pronunciar na súa casa e dá a calada por resposta. Un tío que é un seareiro fervente de escribir obsesivos poemas de amor cando está na soidade da súa habitación, pero que, cando está no salón cos seus pais, convértese nun auténtico miñaxoia; un tío que, cando estamos sós, se desboca en bicos e caricias, e cando está a familia diante trastórnase nun insignificante paria. Fixeches a godalla no peor, no sentimental, querido. Pero téñoche que estar agradecida. Ensináchesme moitísimo. Ti non sei se aprendiches algo. Non volverei saír cun parasito pasional como ti. O triste é que me xulgaches e sentenciaches sen escoitar as miñas alegacións. As túas alegacións? Outra cirigaita? Outra mentira? Outro enredo? Estou disposta a escoitarche hoxe por última vez. Xúroche que, como os teus argumentos sexan de certo peso, se é necesario, mando á miña nai a paseo. A ver se ti tes narices de facer o mesmo! Non, á miña nai non a toques. Velo? Somos unha parella de tres. E isto é inviábel. Parecíame entrañábel o xesto que poñías cando che dicía, desde a miña inocencia, que o que ti desexabas era volver ser un neno. Hoxe esta frase pronúncioa chea dun espanto patético. É verdade que che encantaría volver ser un neno, pero para acoucharte no faldrón da túa nai, non para gozar da inocencia daquela idade dourada.
Sorpresivamente, ela levántase impetuosa e, con verbo convulso e entrecortado, despídese del. Non me escoitaches. Non falaches. Espera. Xa é tarde. Entrégalle unha cinta cunha infinidade de cancións gravadas. Para que as escoites pola noite e tíresche dos pelos pola túa covardía. Adeus.
El nin se inmuta. Sabe que aquilo é un rubicón non cruzado; que a outra beira, onde habita ela, é por hoxe inalcanzábel, inconquistábel. Termina a súa consumición, paga e sae á rúa. É xullo. Madrid. 35 graos ás dez da noite. Pero a sufocación afectiva que leva no seu interior triplica esa temperatura.

06/05/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

A PROM

Vexamos. A prom foi un rotundo éxito. Este baile que se celebra todos os anos a final de curso nalgúns centros educativos entrou, espido de vergoña e virxinal, no noso mundo escolar para acomodarse intrépido e resolto entre nós. Ten que botar raíces, din os maiores simpatizantes. Á fogueira do esquecemento refútanlles os máis conspicuos detractores. Algúns, desde unha actitude pouco comprometida, navegan con calmoso silencio, no mar proceloso e morno dunha verborrea vestida de imparcialidade. Hai que sacar músculo. Hai que mollarse. Hai que enterralo. E os mozos enceréllanse nun convulsa pero enriquecedora tirapuxa.
Algúns, enfundados nunha convicción de ciática emocional detéñense na porta do colexio, miran de esguello a esquerda e dereita, pregúntanse, indecisos e como trascolexados, se están dispostos a enfrontarse a un balbordo danzarín e festivo. Outros, que marcaron no seu calendario vital o día da prom cun rotulador vermello concupiscente, non paran de vociferar, cal bulebule tempestuoso, os beneficios do devandito ágape musical.
Que corremos o risco de que se convertan esas horas nun diluvio de procaces actitudes? Que vulgarizamos o colexio ata límites inauditos? Que envolvemos nun sudario de veleno choqueiro o noso prestixio? Que degradamos con riscos invisibles un ambiente educativo construído co esforzo dos nosos antecesores?
Pode ser. Desde unha óptica respectuosamente tradicional pode ser. Aínda que sinceramente non o creo.
Dicía o escritor francés Anatole France que todos os cambios, aínda os máis ansiados, levan consigo certa melancolía. E este sentimento é o que invade certos ambientes académicos, certos espazos de elegante e lendario raizame. No máis aló non se como se vivirá o cambio, pero neste mundo de convulsa celeridade ansiar a perfección é cambiar innumerables veces. Ademais, a min apaixóname acariñar o rosario da mudanza.
Respectando e reverenciando aos grandes mestres que nos precederon no labor educativo no noso bicentenario centro, desde estas páxinas proclámome un arrebatado partidario das celebracións académicas de todo tipo, xa sexan as de rigorosa erudición e etiquetaxe académico, xa sexan aquelas en as que o dj de quenda musica con celebérrimas cadencias nosas antergas aulas. A finalidade é facer colexio.

29/04/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

ZASCA

Chega ao estudio. O político moderno e profundamente comprometido cunha realidade casposa e pestilente sorrí como un saciado bispo despois dunha copiosa merendola o día da patroa. Vou poder colocar o meu discurso populista, pensa con certa maldade. Esta é unha ocasión de ouro. Non podo desaproveitala. O entrevistador, impenitente escrutador, obsérvao como un can pachorrento fixa os seus ollos na súa peza de caza. É un dos zascas máis sonoros e exemplificantes dos últimos tempos da televisión. Unha personaxe polémico e nada encollido é o autor da entrevista. O político, o entrevistado, o desa formación que preconiza a insubmisión e a rebeldía activa sen ningún pudor, con todo o seu dereito, é ese gran parlamentario que está a desexar, tal frase díxoa noutro medio, volver ao seu estado persoal prepolítico. (Toma neoloxismo!). Ten graza o nauseabundo oportunismo sentimentaloide. O seu estado prepolítico era… o paro!!! Prefire o paro á súa actual situación privilexiada de deputado acomodado á caste? Nin tolo. Non llo cre el nin cheo de viño, como dicía unha antiga muller á que eu quería moitísimo. En plena conversa sobre o explotador Amancio Ortega vaise acomodando con relax ideolóxico. Pensa que domina a situación. Fala das orixes do de Zara con inusitado menosprezo. Nos seus ollos brilla un afán xusticieiro que me lembra ao Robin Hood de Errol Flynn. É a primeira vez que oio falar con tanta xenreira do empresario galego. O entrevistador, entón, nun arrebato de estudada espontaneidade, cuéstionalle con inquisidora mirada a roupa que leva. A cara do conversador preguntón é a dun pícaro que cheirou un bo obxectivo para unha nova e brutal travesura. Afíaselle o fouciño, metaforicamente falando. Enfestas as orellas. Encamíñase sen moverse cara ao norte sinalado. Pensa: esta é a miña. É casual, nova e á moda. Xúlgao con descaro e certo gozo polo que espera que vai vir. De que marca é? Non será de Zara? O político de ideas limpas, honestas e cheas de socialización elitista cala. Mira de esguello ao seu entrevistador, desexoso e fervente, como un devoto ante o Cristo dos xitanos, rogándolle unha nova e salvadora pregunta. Sálvame!!!, grítalle coa mirada, coma se fose Jorge Javier Vázquez acurralado por Matamoros. Con delicadeza case pornográfica, o entrevistador cóllelle a lapela perfectamente pasada polo ferro, ábrelle a chaqueta con estética televisiva, e le detidamente. Os dez segundos “duran” unha insufríbel hora. O político ruborízase como un párroco nun bordel, como diría Sabina, e… zasca! De Zara!!! O inquisidor, así sente o interrogado, le a etiqueta cun ton ofensivo, vitorioso e prepotente, como o do xefe déspota e tirano que expedenta ao seu traballador por unha falta leve e insignificante, ou como o señor Scrooge de Dickens, en Conto de Nadal, cando o frío do seu interior xeáballe as vellas faccións. A cara do noso querido político trócase nun escorbuto vomitivo. Logo, en privado, recoñécelle que é o maior zasca que recibiu en moitísimo tempo. Pero non adiantemos. Levántase a cámara lenta. Véselle máis incómodo e tremelante que aquel pobre neno que, ante a reprimenda do severo profesor, tápase a zona “mollada” do seu pantalón. Case rompe a chorar. E márchase deixando un ronsel de confusa e reveladora vergoña.
Non foi así.
Tanto me ten.
Soamente adorneino cun pouquiño de literatura.

22/04/2017
por José María Máiz Togores
0 comentarios

HÁBITOS E PENSAMENTOS EXTREMOSOS

A orde: teño que ter o armario (na súa totalidade) perfectamente colocado. Por exemplo, penso que as camisas deben estar nunha progresiva gama de cores. Ou quizabes isto xa envellecera?
Ocórreme o mesmo cos libros, os apuntamentos, os cadernos de notas, os bolígrafos. Aquí, a teima segue viva.
Comprar xornais galegos. Podo chegar a comprar catro e logo, chegada a tarde, apenas lelos. Noutras ocasións, só unha ollada. Outro pulso é pasarme unha tarde enteira léndoos. Tamén ocorreu vivir esas horas vespertinas exasperado porque algún contratempo impediu que cheguen a Madrid. Agora, tristeiramente, loito co xornal dixital, xa que os papeis galegos case non chegan a Madrid.
rúa e realizar un determinado percorrido. Non logro romper a rutina. É coma se traizoase a miña fidelidade. E iso que a fidelidade é un afán inútil, unha entrega moral que poucas veces satisfainos.
Escoitar cancións dos Secretos, especialmente de Enrique Urquijo. A longa distancia de Antonio Veiga e Antonio Flores. Desde que non me falas sinto tan baleiro / as túas últimas palabras non saberán do esquecemento, /  agora que non nos vemos volvín a aqueles vicios, / aprendín a botar de menos e nunca serei o mesmo.
Escoitar cancións de Andrés Do Barro. Teño saudade, saudade teño de ti, / teño saudade de ti meu ben, / teño saudade de ti. Irrepetíbel. Único. Inescquecíbel.
Despois de tomar un café beber unha botella de auga sen gas.
Consultar a prensa no computador. Sempre esperando unha noticia que me faga ver como nunha beirarrúa nacen flores. Hoxe, iso case é imposíbel.
Consultar o meu blogue no computador. Podo dicir que me obsesiona saberme lido. E aínda máis coñecer a opinión dos meus blogueiros. Pero recoñezo a miña desfeita no intento. Poucos me contestan. Hoxe, ninguén.
Os zapatos limpos. Non precisa máis explicación.
Gozar da liberdade na súa máis amplo sentido do termo. Pero non a pregoada polos nosos altos xerifaltes, patriarcas ou xefeciños rampantes. A liberdade do individuo é innegociábel. Ó carallo a censura.
Ler detidamente todos os prospectos dos medicamentos. Coñecer tantos efectos secundarios acelérame o pulso e sinto que estou vivo. Seguirei despois de tanta química? Polo de agora si.
A música galega. Almaceno todo tipo de música da miña terra. Aínda que logo non a escoite. Basicamente, porque non teño tempo para tanta canción. Habitan no meu  móbil esperando ser un día por min descubertas.
Pensar en que debo escribir. Pero, logo, como se que vou fracasar, non escribo todo aquilo que xera a miña inspiración. A miña mente esnaquízao literalmente. Podo dicir que malescribo.
As mulleres. Como Luís del Val, son un namorisqueiro periférico. Son un namorisqueiro que non remata. Por covardía ou por medo, non cho sei. Encántame imaxinarme como podería ser a miña vida cunha persoa sen falar nunca con ela. Pódome namorar, por exemplo, na sala de espera dun aeroporto. Certo.
Non podo saír sen haberme peiteado e botado colonia en abundancia. Perdón pola egolatría aromática.
Tardo moito en concentrarme. E non é por vagancia. Loito, como Picasso, porque a inspiración me colla traballando.
Obsesióname a idea de reencontrarme cun amor da adolescencia. Non sei como reaccionaría. Deséxoo con paixón por min descoñecida.
Angústiame, pero adóroa. Falo da soidade. Aínda que sei que é un tren que me leva… a ningures!
Encántame a dor que sento cando estixo. Busco situacións para que esa dor xurda. Antes a poesía brotaba neses momentos, agora só saboréoo e esquécelleme coller papel e bolígrafo ou sentarme ao computador.
A idea de escribir un diario. Pero á vez atérrame. O que está claro é aínda nin o empecei. Que dicir? Quen o lería?
Atérrame a idea do fracaso. Ou é que xa habito nel e me enzoufo con xenreira no seu lodo?
Temo danar aos demais, a ser condenado ao inferno, ou a pagar o karma nunha vida posterior.
Alucino coa idea de saberme recoñecido. Vaidade? Non cho sei. Creo que soamente é o esbozo de experimentar que existo. Non quero ser transparente literariamente.
Apenas podo viaxar en coche, taxi, autobús. Maréome aos dez minutos. Padezo, segundo algúns especialistas, unha hipocondría exacerbada.
Necesito estar en paz con todo o mundo.
As enrugas dos pantalóns. Deben estar perfectamente pasados polo ferro.
A non realización dos meus plans: fago mil proxectos e logo apenas cumpro algún. Ir ao teatro, ao cinema, a tomar un café cunha amiga, etc.
Críspame quedar cunha amiga. Teño a maldita obcecación de que me vou a namorar dela seguro.
Por favor, remata ti. Xa estou xeirado.