Axitar antes de ler

Kony 2012 é o vídeo viral iniciativa da ONG “Invisible Children (IC)” que, según visual measures,  se convertiu na campaña de vídeo co crecemento máis rápido da historia. Superou nos seus primeiros días na rede as 60 millóns de visualizacións en Youtube e Vimeo, e recaudou  5 millóns de dólares nas primeiras 48 horas.

Nel pídeselle ó mundo actuar para atopar a “Kony”, líder da LRA, exército que secuestra e escraviza menores  para convertilos en nenos soldado ou en nenas sirventas e escravas sexuais. IC quere que a repercusión sexa tal, que o líder rebelde se convirta nun personaxe mundialmente coñecido. Para iso precisan unha total difusión do vídeo por internet e as redes sociais. Pídennos por tanto que tras velo, o compartamos cos nosos contactos.

A iniciativa tivo unha apaixonada acollida, pero tamén recibiu moitas críticas por parte de expertos que consideran que a mensaxe simplifica o problema e incluso manipula información sobre os nenos soldado. Ademáis, como apunta o vídeo, Barack Obama enviou o pasado outubro un equipo especial de 100 soldados para localizar o líder rebelde, e algúns expertos adverten que a campaña virtual pode poñer en perigo esa misión encuberta. Tamén hai quen acusa ó vídeo de utilizar unha serie de mecanismos de manipulación que provocan, ó velo, unha emoción que incita a acción e a replicación.

Esta manupulación emocional non parece ética, aínda que sexa por unha boa causa. A información é unha cousa, e a propaganda outra. Deberíamos de facer un exercicio de reflexión para non reaccionar como os creadores deste tipo de vídeos queren ante determinados resortes que están meticulosamente pensados para manipularnos, e precisamente por iso me preocupa que o vídeo tivese tan rápida difusión. Ben é certo que a atención pública pode crear un ambiente no cal as solucions sexan máis probables, e que o labor desta xente é admirable e de agradecer. Todos queremos que desaparezan estas tremendas inxustizas para sempre, pero nunca se debe facer caso, punto por punto, ó primeiro que che din. Antes de darlle ó botón de “compartir vídeo”, temos que analizar ben o que vemos, ir ó fondo dos nosos motivos e non apoiar a intervención militar directa se non sabemos sequera do que se está a falar máis que pola información moi simplificada e resumida dun vídeo de 29 minutos.

Onte pola noite quedeime sen o capítulo de rigor da miña serie favorita. Non había servidores en funcionamento en “seriesyonkis”. Non sei vós, pero eu teño a sensación de que nos estamos xogando algo máis que o capricho de baixarnos a película de turno.

Pero recapitulemos, para ver como chegamos a esta guerra
legal no entorno virtual que parece non ter fin.

O 18 de xaneiro a iniciativa “Web goes on strike” promoviu unha folga de 24 horas que secundaron sitios web tan importantes como Wikipedia ou Google. Protestaban polo proxecto de lei antipiratería de EEUU, a SOPA. Ao día seguinte o FBI pechou Megaupload e detivo sete dos seus empregados acusados precisamente de delitos de piratería en internet. En resposta a isto, o grupo internacional de hackers “Anonymous”, bloqueou seis importantes páxinas webs, entre elas a do Departamento de  Xustiza estadounidense, e ameazou con facer o mesmo coa do FBI. Agora, os grandes sitios web prevén outro parón de 24 horas o día previo á discusión da SOPA no Congreso dos Estados Unidos, en protesta. Todo esto está desencadeando moitas reaccións por parte de organismos e empresas importantes, que deciden non apoiar o proxecto de lei. Mesmo Barak Obama acabou mostrando o seu rexeitamento.

Parece imparable. E tamén parece que unicamente se conseguirá algo parecido ó que pasou tras o peche de Napster hai uns anos. Nada. Porque aparecerán novos soportes e modelos de negocio que non sexan ilegales pero que igualmente eludan o pago dos prezos que lles corresponderían aos autores. Por eso, para resolvelo, por moito que a industria cultural non queira, terá que entender internet e adaptarse, redefinirse e dar cun sistema que respete os dereitos dos autores a percibir remuneración xusta e á súa vez o dereito dos consumidores a acceder á cultura con máis facilidades. Xa existen páxinas web que deron con este equilibrio, como Spotify. Os consumidores páganlle a eles, e eles ós autores. Lúcranse pero non a conta dos creadores do produto, e ninguén sale perdendo. Pero, ollo, mentres sigan existindo outras alternativas que resulten gratis e fagan millonario a un xenio da informática, non desaparecerá a piratería. Así que, que se persigan os delincuentes, pero que atopen a maneira de que poida seguir vendo a miña serie sen converterme en “complice” de un delito. E a un prezo razoable.

Son desas persoas que ve a posibilidade dun aforro importante en pasar da Lotería de Nadal. ¿Por que parece que existe unha lei non escrita que obriga a asumir ese gasto a maoires do que xa supoñen esas datas? Sería pasarse de escéptico? Pois eu declárome oficialmente non crente neses xogos e en todas as súas variantes. Primeiramente porque, aínda que sei que existe o factor sorte e as casualidades, tamén existen os números e as probabilidades, que deixan pouco espazo para o primeiro. E en segundo lugar, porque creo que converterte en millonario do día para a mañá é máis unha desgracia que unha sorte. O diñeiro mal xestionado acábase, e se só fora iso e se volvese ó punto de partida, aínda se podería dar gracias; o problema é cando xunto co diñeiro tamén desaparecen a familia, os amigos, e a túa propia saúde mental. Existen numerosos casos nos que os premiados, que non estaban preparados para manexar esas cantidades de diñeiro, non souberon levar o brutal cambio de vida, e acabaron sen fortuna, con débedas e o que é peor, sen ninguén ó lado. E é que resulta moi difícil administrar correctamente tanto diñeiro se non tes a preparación axeitada , pero incluso conseguindo uns bos asesores e unha boa xestion da túa fortuna, como xestionas os afectos? Como saber diferenciar o interese do verdadeiro cariño?
Eu, cando menos, deixo aquí constancia de que non gastei os 71 euros que se gastaron de media os españois este ano en lotería de Nadal. Vexo claro que a clave, antes que en calqueira premio gordo, está nun mesmo. En asegurar o teu futuro preparándote para chegar onde queiras polos teus propios méritos e sen necesidade de esperar sequera que che toque a lotería.

 Con sete anos sabía que todo o que pedía se me podía conceder, e que en último caso o problema sería de cantidade, así que escribía a carta por orden de preferencia tendo en conta que de ter vostedes dificultades serias por culpa do presuposto ou de incompatibilidades horarias, empezaríades a recortar polo final da lista. Excuso agora de seguir o mesmo sistema. Sei que a estas alturas hai cousas que probablemente sexan imposibles, así que limítense por favor a intentar cumprir o que entra dentro do factible. Con esto dito, pido para este ano que entra:

 -Que telecinco cambie o 80% da súa programación.

-Que Zara volva ter uns prezos razoables.

-Que desaparezan os límites de 72 minutos de descarga de Megavídeo.

-Que o día do espectador regalen un paquete de palomitas coa entrada do cine.

-Que se consigan cartos para seguir coas obras da Cidade da Cultura.

-Que un experto nos asegure ao 100% que programas como “Sálvame” ou “Mujeres y Hombres y Viceversa” non danan seriamente o noso cerebro.

-Que os iphone S4 incorporen un chip rastrexador para evitar que nolo “collan prestado”.

-Que non desapareza o “menú aforro” do Burguer King.

-Que Rajoy cumpra a súa promesa de crear emprego agora que é presidente do Goberno.

-Que os deportistas de elite cobren menos.

-Que xente como o “follonero” non deixe de gañar o premio Ondas.

-Que o Adobe Photoshop PS5 sexa gratis.

-Que baixe a prima de risco.

-Que Novacaixagalicia non desapareza.

-Que saibamos por fin o desenlace de “Como conocí a vuestra madre”

-Que non teña que volver escoitar que un catedrático de Psicopatoloxía di no Senado cousas como que “os homosexuais teñen un trastorno mental”.

-Que deixen de emitir o certame de Miss/Mister España.

-Que a lei anti-tabaco siga como está.

-Que Belén Esteban non teña un salario maior que un mozo con unha carreira, dous masters e o título do First.

-Que o Spotify volva ser gratis.

-Que o Galego non desapareza das escolas Galegas.

-Que Merkel abra a man cos eurobonos.

-Que Dire Straits dea un concerto no Monte do Gozo.

-Que poñan máis tapas nos bares.

-Que non entremos en recesión.

-Que os mozos non deixemos nunca de mirar cara ao noso futuro profesional con optimismo e ilusión.

E despois do polémico debate televisado do outro día, o dos dous líderes dos partidos con máis representación parlamentaria, vou falar do que creo, do verbo crer, porque aínda que parece que está todo dito, non me gusta a xente que cuspe cara ó vento sen medo a que lle rebote. E tamén vou falar do que me fai gracia, por iso de desdramatizar.

Creo que a dereita vai a gañar por unha gran diferenza, que se van crecer todos pero sen razón, porque a xente está tan desesperada que se aferra a calquera opción que lle dea un mínimo de esperanza, e neste momento esa opción é algo distinto ó anterior, o que non deu resultado. Creo tamén que está ben darlles a oportunidade, que o cambio sempre é bo. Non empantanarse e non situar a ninguén nunha posición superior e intocable, para que uns e outros se vexan obrigados a competir despregando todas as súas armas, e mellorando. Creo que cando te sentes seguro (como é o caso) o poder pode ser perigoso, pode beneficiar a uns máis que a outros..espero confundirme… E creo, por último, que os grandes erros neste ámbito nin se perdoaron nin se perdoarán.

Agora direi que me fan gracia as risas forzadas e o sarcasmo do que parecía ser xa proclamado como gañador. E as súas ambigüidades perfectamente calculadas, a retórica e os discursos vacíos que buscan non mentir á cara. Fanme gracia os seus“plans” que son un continente, pero non un contido, porque nin eles saben como dar co contido. E finalmente faime gracia que pensen que non nos damos conta de todo iso e que non sabemos o que imos ter que sacrificar para intentar superar este gran bache.

 Cando desaparecen figuras tan importantes e imprescindibles para entender a evolución da tecnoloxía nas últimas décadas como Steve Jobs, dámonos conta do avance que experimentamos en poucos anos neste campo, e do que se está xeneralizando o uso da tecnoloxía entre os mozos de hoxe. Os prezos son máis asequibles que antes, e o coñecemento e dominio de toda a gama de produtos tecnolóxicos moito máis avanzado. Refírome tanto a móbiles de última xeración, como poden ser o iphone ou a blackberry (ademais das funcións propias dun móbil poden reproducir música, sacar fotos e gravar vídeos e mesmo navegar por internet) como a ordenadores portátiles ou de peto como netbooks ou o ipad (tabletas), que son dispositivos máis lixeiros e pequenos aínda que cubren as mesmas funcións( no caso do ipad tamén as dun teléfono móbil).

Poderíades ver un claro exemplo desto asistindo a unha clase universitaria. Cando hai 5 anos a ninguén se lle ocorría levar un portátil, agora cada vez é menos a xente que colle apuntes a man. Entras pola porta e avistas unha marea de ordenadores nas mesas e cables polo chan, e se antes pedías bolis prestados, agora atópaste pedindo permiso para enchufar o netbook na regreta do teu compañeiro porque non hai tantos enchufes dispoñibles como alumnos con portátil. O mesmo ocorre nas bibliotecas, sen ir máis lonxe na de Concepción Arenal (unha das máis concurridas de Santiago) onde mesmo tiveron que adaptar as mesas de estudo a este cambio, e acabaron colocando varios enchufes en cada unha delas porque as primeiras en ocuparse sempre eran as que estaban ó lado dos poucos que había.

A cuestión entón é que os visionarios e xenios creativos do mundo poden desaparecer pero deixan o seu legado plasmado na evolución de toda unha xeración, e o sistema terase que ir adaptando ó mesmo ritmo para responder a todas as necesidades que van aparecendo. Resulta así emocionante non saber que novos avances nos esperan nun futuro próximo. Pensar que probablemente xa non será cuestión de enchufes. O que xa non me gusta tanto é asumir a evidencia de que xa non seremos nós os que manexemos a diario esas novas tecnoloxías, serán os nosos fillos. Nós acordarémonos con nostalxia da época na que escribíamos a man.

 Estamos en crise, e de súpeto, parece que todo está xustificado. Recorte por aquí e por alá, saneamos a economía pero enturbiamos a opinión social e o benestar da comunidade. Non son economista nin política e non sei como sairemos desta nin cando, pero o que si que sei é que unha das ferramentas máis importantes para defendernos e saír adiante é a educación que recibamos. Paréceme un craso erro que os recortes acaben afectando tanto á educación. Creo que antes habería moitas outras institucións que poderían sufrilos sen que se desencadearan así tantos problemas sobre un dos piares máis importantes para unha nación. Ademáis, como sempre ocorre, o prexudicado é o máis débil, que neste caso vén sendo a educación pública. Deberíamos ter garantido un ensino público de calidade, e isto só axuda a incrementar as diferenzas entre esta e a privada, o cal me parece perigosísimo. Por outra banda, créanse debates que acaban por desmotivar ó profesorado, pois cuestiónase a súa eficacia e eficiencia, e iso non fai máis que xerar malestar e desgana neste sector e no desempeño da súa actividade. Se a todo isto lle sumamos que en dúas semanas que van de clase, os alumnos perderon dous días lectivos polas folgas (e o que nos queda) o balance acaba sendo máis negativo aínda. Haberá moita xente que estea de acordo con isto, e haberá outra moita que acabará resignándose e confiando nas decisións dos nosos dirixentes e en que o aforro conseguido compensará. A min, a dicir verdade, estame costando.

Non hai dúbida de que a polémica está servida despois dun Barça- Madrid, pero segundo o meu punto de vista a subxectividade e o fanatismo van deixando ó seu paso un rastro de declaracións e subterfuxios moitas veces insustentables. Eu, que creo que son imparcial neste asunto porque paso bastante do fútbol, teño que decir que a miña sensación ó final dos partidos é máis ben de vergoña allea ante tal exhibición de narcisismo e antideportivismo. En que momento pasou de ser fútbol a espectáculo? O protagonismo vaise desprazando pouco a pouco a onde non debería,  e ó final parece que estamos nunha batalla entre líderes, e que todo o que rodea ó partido é máis importante que o propio encontro. Un pica ó outro e viceversa, e acábase confundindo a competitividade coa provocación. Non creo que os nenos de dez anos que xogan no parque teñan tan mal perder. Só espero que non collan exemplo destes elementos, e acaben meténdolle o dedo no ollo ós gañadores.

Cada novo voo que facía con Ryan-air asaltábame o mesmo debate interno que en anteriores viaxes. E é que non sabía se posicionarme co grupo que sempre aparecía a un lado da cola protestando por algún dos tantos “abusos” ós que se vían sometidos, ou se pensar que non deberíamos de esperar moito máis  dun voo de 20 euros apoiándome na idea de que en algo se ten que notar a diferencia de prezo. A cuestión é que en medio destas dúas opinións hai unha realidade aplastante que foi a que me fixo unirme definitivamente ó grupo dos “indignados” que tanto de moda está nestes tempos que corren. É un engano, non existe esa relación calidade-prezo porque o prezo que nós pagamos non é tan baixo como pensamos. Eu non caía en que antes de comprar un billete, xa todos aboamos indirectamente unha parte do noso peto, porque ryanair é unha compañía que estranamente, aínda que privada, está subvencionada. Como se entende esto? Pois eu enténdoo como competencia desleal. Así que agora o debate interno que teño é outro. Debemos ceder a esa chantaxe que Ryanair fai con todas as cidades turísticas que se precen e darlle o que piden con tal de saír no catálogo de destinos da compañía de baixo custe máis demandada do momento?, ou debemos facer fronte a esta situación desigual sentenzando así ó noso aeroporto a unha considerable perda de viaxeiros e a todo o que eso conleva?

Aviso a navegantes (nunca mellor dito) e máis en concreto, aviso a todos os estudantes universitarios galegos que pensen que si se van de erasmus estarán en igualdade de condicións ó resto dos erasmus españois: ide caendo da burra.
Resulta que no que ó ámbito económico se refire, contaredes cunha axuda ben diferenciada á do resto, e non vos faría falla máis de unha semana no voso novo “micro-mundo” para darvos conta de que por algunha razón estreitamente relacionada a esto, o acento andaluz é o predominante na comunidade erasmus española. Todos eles contan cunha bolsa case seis veces maior á nosa, e iso non é todo, sabede que pode ocorrer (de feito a unha servidora ocorreulle) que non lle poidades botar man á totalidade da bolsa ata un tempiño despois de rematado o curso, mentres que a eles vanlla dando en cotas cada catro meses máis ou menos durante o mesmo.
Deixo esto no aire tamén a modo de reflexión, porque resulta canto menos curioso (sendo benévolos) que se a bolsa erasmus está composta dunha axuda económica por parte da Comisión Europea, a USC, a Xunta de Galicia e nalgúns casos o MEC, esa diferenza de case 500 euros ten que depender da aportación dunha institución autonómica , posto que as outras axudas serán as mesmas para todos os estudantes españois. E poño os meus queridos andaluces como exemplo porque son o extremo, pero polo medio están o resto de Comunidades Autónomas que sen chegar a diferenciarse tanto de nós, están igualmente por riba no que a bolsa se refire.
Sabendo esto, entendese mellor por que máis dun erasmus acórdase do noso Ministerio de Educación de cada vez que entra no banco e sae coas máns baleiras.